n aradan getməsinə, lakin burada yaxşı əməllərdən məqsəd, ayənin əvvəlində haqqında bəhs edilən namazdır. Hər iki ayədə Mütəal Allah, məlum nəzəriyyəni batil edir, həqiqətə uyğun olmadığını aşkara çıxarır. Bu barədə məsumlardan (ə) çoxsaylı hədislər nəql edilmişdir ki, bu hədislərin birində Həzrət Peyğəmbər (səhabələrə müraciətlə) belə buyurur: "Qapınızın kənarından müalicə əhəmiyyətli su arxı axarsa və siz də həmən suda hər gün beş dəfə yuyunsanız, bədəninizin çirkinin yuyulub paklaşmasından sevinərsinizmi?! Müsəlmanlar dedilər: Bəli, ey Allahın elçisi! Həzrət Peyğəmbər sallallahu əleyhi və əlihi və səlləm buyurdu: Gündəlik beş vaxt namaz da belədir." Həzrət Əli (ə) buyurur: "Namaz insanın günahlarını, ağacın yarpaqları kimi tökür." Məsələyə digər aspektdən yanaşsaq, yenə də, tənqid edilən nəzəriyyənin və bu nəzəriyyəni yürüdənlərin yalnış mövqedə olduğunu sübuta yetirmək olar. Namaz qılmayan şəxsin "qəlbim təmizdir" deməsində bir təkəbbürlük və özünü bəyənmişliyin nişanələri ortaya çıxır. Əlbəttə ki, Allahın hüzurunda özünü zəif, aciz, cılız bilməyən bir kəs, Allaha qarşı etdiyi təkəbbürlükdən əlavə, camaatın önündə də lovğalıq edib, özünü böyük, məhtərəm, təmiz adam kimi qələmə verəcəkdir. Allah hüzurunda səcdə etməyən bir kəsin həmin mövqedən çıxış etməsi normaldır. Halbuki həmin təkəbbürlüyün qarşısında bir maneə, yenə də namazdır. Xanım Fatimeyi-Zəhra (ə) buyurur: "Allah-Təala insanı təkəbbürdən çəkindirmək üçün namazı ona vacib etdi."
Bədbəxtlik budur ki, toplumun nəzərincə pak qəlbli olmaq, bir miskinə sədəcə vermək, yalan danışmamaq, oğurluq etməmək, kiminsə qəlbini qırmamaq və s. bu kimi yaxşı əməllərdən ibarətdir. Həqiqətən bu əməllərin hər biri həsənə-yaxşı əməllərdir. Islam sədəqə verməyi, dürüst olub yalandan uzaq olmağı, mehribançılığı, bir sözlə bütün yaxşı əməlləri bizə tövsiyə etmişdir. Lakin bütün bunlar kifayət və dəlalət etməz qəlblərimizin paklığına! Insan nə qədər ehsan edəndirsə, namaza da bu qədər (bundan da artıq) önəm verməlidir və