qalırdılar. Bir dəfə gizlicə Habeşistana köç edirlər, başqa bir dəfə saxlana saxlana reallaşdıqları səfərlərlə Mədinəyə sığınırdılar. İşdə bu lider adam sözünü etdiyimiz səhabələri ilə əvvəl zamanında edə bilmədiyi bir ümrə ziyarətini reallaşdırmaq üzrə Məkkəyə ayaq basır, çağırışının düşmənləri onu önləyə bilmir, maneə törədə bilmir. Qısa bir müddət sonra isə Məkkəyə bir fəth edici sifəti ilə girir, bu şəhərin xalqına bir damla qan tökmədən suveren olur. İnsanlar İslam dininə istəyərək və bəzən çətinlik çək/məcbur edilərək girir. Ərəb qəbilələrinin şefləri göndərdikləri heyətlər vasitəçiliyi ilə itaət düzümünlərini o lider adamın əllərinə verirlər. Bu lider adam daha Məkkə şəhərini fəth etmədən elə bir gücə çatdı ki, elçilərini və nümayəndələrini Kisra, Sürüşsəyər və onlardan alt səviyyədəki dünya hökmdarlarına göndərərək onları İslama çağıra bildi. Bütün çətinliklərinə baxmayaraq Kayserin, yəni Bizans İmperatorluğunun bəzi bölgələrinə əsgəri səfərlər təşkil etdi. Uca Allahın Nasr, Fəth və digər surələrindəki açıq vurğulamaları uyarınca və tarix kitablarının bizə xəbər verdikləri üzrə Rəbbinin özünə vəd etdiyi kimi bu lider adamın gətirdiyi din bütün digər dinlərə üstünlük qurdu.

Bu din, ona insafsız bir dillə hücum etmək istəyənlərin izah etdikləri kimi qılınca və təzyiqə söykənən bir yayılma üsulu tətbiq etmədi. Tam tərsinə uca Allahın bu əmrini qanun əldə etdi: "İnsanları Rəbbinin yoluna möhkəm bir üsulla və gözəl nəsihət et çağır, onlarla üslubların ən gözəli, ən təsirlisi ilə tartış..."[1] Peyğəmbərimiz, Məkkə xalqı ilə və digər Ərəblər ilə, onlar özünə döyüş açmadıqca, onu öldürmək istəyənə qədər, onu Məkkədən çıxarana qədər döyüşmədi. Haqqında səmavi kitab enən dinlərin bağlılarının dinlərinə bağlı qalmalarını təsdiqlədi, onları İslama girməyə məcbur etmədi.

Peyğəmbərimiz, insanlardan yalnız "La ilahə illəllah, Məhəmmədin Rəsulullah" demələrini, namaz qılmalarını, zəkat vermələrini, ramazan ayında oruc tutmalarını, Beytullahı ziyarət etmələrini və