tənbəlliyi qadağan etdi. Birliyə çağırdı və ayrılığı rədd etdi. İrqçiliyi və cahiliyyə mədəniyyətinin qızışdırdığı qəbilə fanatizmini qınadı.

İslam yaradılışda, təbii meydana gəlmədə, qanun istehsalında, məsuliyyətdə, cəzada və mükafatda ədaləti əsas qəbul etdi. Bu din, insanoğullarının Allahın qanunu və şəriəti qarşısında bərabər olma haqqına sahib olduğunu qışqıran, sinif ayrılığını, irq ayrı-seçkilikçiliyini qınayan, Allah qatında üstünlük səbəbini mənəvi bir meyar olan pisliklərdən çəkinməyə və yaxşılıqlarda yarışmağa bağlayan, bu üstünlüyü insan cəmiyyətinin fərdləri arasında sınıfsal bir imtiyaz səbəbi saymağa icazə verməyən ilk din oldu.

İslamiyyət təhlükəsizliyi qorumağa, mal, qan və ismət toxunulmazlığına böyük əhəmiyyət verdi. Təhlükəsizliyin və ədalətin berkarar olması üçün lazım olan mühiti gücləndirdikdən sonra, təhlükəsizliyin pozulmasına və ya ortadan qaldırılmasına şiddətli cəzalar nəzərdə tutdu. Amma cəzaları bu cür ictimai xəstəliklərin müalicəsində ən son müraciət ediləcək bir dərman olaraq qəbul etdiyi kimi, bu dərmana müraciət etdiyində də veriləcək cəzanın, insan üçün nəzərdə tutduğu azadlıqla bağdaşık olmasını şərt qaçdı. Bundan ötəri İslam şəriətində mühakimə ədaləti, təhlükəsizliyi yerləşdirmə və lazımlı bütün təminatlar ilə birlikdə qanuni haqqların sahibinə verilməsi qanunu üzərinə oturdulmuşdur.

İslamiyyət sağlamlığın, orqanik və psixoloji sağlamlığın qorunmasına son dərəcə böyük bir diqqət göstərmiş, bütün qanuni tənzimləmələrini həyatda əhəmiyyətli olan bu qanun ilə uyğun olaraq təyin etmişdir.

İnsanı cahiliyyə qaranlıqlarından çıxarıb haqq və kamal işıqlığına istiqamətləndirmək üçün gələn uca İslam şəriətində lazımlılıqlar (fərzlər) və haramlar praktik fitri təməllərə söykənər. İnsanın kamala çatması üçün ehtiyac duyduğu və çatmağa çalışdığı kamal hədəfi üçün dayaq olan hər şey, İslam şəriətində insan qarşısına əmr olaraq çıxarılmış və ona çatmanın yolları şəriət tərəfindən hazırlanmışdır. Bunun yanında İslam şəriəti,