Süleyman Allahını dərin məhəbbətlə sevən, gecənin qaranlığında qiyamətin vahiməli dəqiqələrindən vəhşətə gəlib yatağından qalxaraq göz yaşları ilə ibadət edən təqvalı şəxslərdən saylırdı. Gənc olmasına baxmayaraq Allahına qul olma səadətini qəlbinin vüqarı sayan Süleyman ibadət və itaətdə tükənməz şövq və eşq sahibi idi. Həyatının mənasını Allahın razılığını qazanmaqda görən Süleyman bunun üçün bütün qəlbini yalnız bu eşqin atəşində alışdırırdı. Dualarında isə ən böyük arzusu, Allah yolunda şəhid olmaq, onun şəhadət zirvəsinin ali dəyərlərində əbədi yox olmaq idi. Buna Süleymanın bir nöqsanı var idi ki, o da dünyaya gəldiyi gündən hər iki qolunun fəaliyyətsiz olaraq doğulması idi. Süleyman ana bətnindən dünyaya cismi çatışmamazlıq ilə gəlmişdi. Hər iki qolunun qüvvətsiz olması onu dünyanı dərk etdikcə islam, din yolunda döyüşmək ümidlərini zəiflətdi. Gənclik eşqi ilə çağlayan bu Süleyman içində bütün bunlara şükrü müqabilində Allahdan ona şəhadət qismət etməsini hər zaman dilədi. O islam şəhidləri, vətən şəhidləri, namus şəhidləri sırasında məhşərə gəlmə arzusunu hər gecə Allahının müqabilində diləməkdən yorulmadı. Istədi və arzu etdi.

Bu arzusu onu Əlinin (ə) xilafəti dövründə baş verən ilk müharibə, Cəməl müharibəsində daha geniş bir vüsət aldı. O da hamı kimi Peyğəmbərin (s) onun dünyasını dəyişdikdən sonra evlərindən çıxmamasını israrla bildirdiyi həyat yoldaşı Ayişənin başçılığı altında Əliyə (ə) qarşı baş verən müharibədə dövrün imamının qoşunu arasında müharibəyə qatıldı. Cəməl qoşunu Ayişənin mindiyi və bəzənmiş dəvənin adı, bu dəvənin simvolik xarakter daşıması kimi realizə olunurdu. Onlar Əlini (ə) xəlifə Osmanın qatillərini gizləməkdə suçlayaraq ona qarşı kinlərini bu ideya arxasında gizləyərək müharibəyə addım atdılar. Cəməlçilər Məkkədən Kufəyə qədər gəldikləri böyük məsafəni aşdıca yol boyu yerləşən şəhərlərdə Əli (ə) tərəfdarlarına amansız divan tutdular. Minlərcə dinc müsəlmanı Əliyə (ə) olan məhəbbətlərinə görə qılıncdan keçirdilər. Nəhayət