hicrətin 36-cı ilində Bəsrə yaxınlığında Cəməl müharibəsi baş tutdu. Bir neçə gün sürən bu müharibə Əlinin (ə) qələbəsi ilə nəticələndi. Əli (ə) Ayişəni 40 kişi geyimli qadınla Mədinəyə, evinə qaytardıb insanların gözündə şişirdilən dəvəni isə öldürüb cəsədini yandırıb külünü axar suya buraxdı ki, avam müsəlmanlar bundan təbərrük kimi istifadə etməsinlər.

Bu müharibədə yalnız müşahidəçilik qədər əlindən başqa bir şey gəlməyən Süleyman şəhadətinə maneələr yaradan xəstəliyinə görə Allahına şükürlər etdi. Hər iki tərəfin böyük itkisi ilə nəticələnən Cəməl Əlinin (ə) qələbəsi ilə sona çatdı. Bütün bunlar Süleymanın ümidlərini heç də azaltmırdı. Hətta bəzən o özünü bu şəhadətin qazanılması yolunda Allahına hər bir çətinliyə dözərək istəyinin gerçəkləşməsini durmadan gözü yaşlı diləyirdi.

Əli (ə) xilafətə gəldikdən sonra Müaviyənin islam dünyasının qara ləkəsi kimi Şam valiliyindən uzaqlaşdırılması ilə barışmayan Müaviyə qoşun toplayıb Əli (ə) ilə savaşa hazırlaşdı. Uzun zaman danışıqlara baxmayaraq Əlinin (ə) hər bir təklifini rədd edən Müaviyə böyük bir qoşunla Əlinin (ə) üzərinə müharibəyə üz tutdu.

Bu müharibədə arzularının hansı istiqamətdə gerçəkləşəcəyini özü də bilməyən Süleyman da Əli (ə) qoşununun bir üzvü kimi orduya qatıldı. Qoşun hərəkətə gəldi və Siffeyn ərazsində baş tutan və tarixə "Siffeyn" müharibəsi adı ilə düşən bu müharibə altı aya qədər sürdü. Müharibənin nəticəsi olaraq isə Əmr As və Müaviyənin Quranları nizələrə taxaraq qurduğu hiylə toruna düşən avam müsəlmanlar hər iki tərəfi azğınlıqda suçlayaraq hökmün Qurandan çıxarılma şərti ilə haqlı və ya haqsızın cəzasını Quran vasitəsi ilə venrilməsini tələb etdilər. Hər iki tərəfdən seçilən hakimlər üç ay Qurana əsaslanaraq araşdırmalar apardı.

Müharibədən cismən sağlam dönən Süleman, qəlbi qan, ürəyi yaralı Əliyə (ə) edilən haqsızlıq müqabilində hər gecə inlədi. Yuxusu ərşə çəkildi. Gecənin qaranlığında Kufənin tənha ağası Əlinin (ə) iztirabı Süleymana da rahatlıq vermədi. Hər