qəlbini bürüyən sevinc onun bu dəfəki müharibə arzusunun şəhadət sevdasına yaxınlaşması sevinci ilə birlikdə tələsdi. O Əlinin (ə) qoşunu ilə birlikdə səhərin açılmasını gözləyir, amma həmişəkindən fərqli sevinc içində…


Səhər iki qoşun qarşıqarşıya durdu. Öz əməllərində ifrata varan qoşunu Əli (ə) qəlb ağrısı ilə izlərkən "And olsun Allaha ki, bu tayfadan doqquz nəfər belə qalmayacaq və bizim qoşundan doqquz nəfər belə şəhid olmayacaq" buyurdu. Beləcə açılan sabah, Əli (ə) qoşunu ilə zahirən müsəlman olan digər qoşun qarşı-qarşıya durdular. Əli (ə) ifrata varmış qoşuna son dəfə tövbə etmək üçün imkan verərək yazılı hökm hazırladı. Burada nəhrəvnlıların öz əməllərindən əl çəkərək geri, evərinə qayıtmaları əks olunurdu.

Qərar hazırlandı. Bu hökmü aparan hər kəs nəhrəvanlılar tərəfindən şəhid olacağı şübhəsiz idi. Əli (ə) haqqa dəvət edən hökmü əlinə aldı və Malik Əştər Nəxəyini yanına çağırıb buyurdu: "Ya Malik! Qoşunda Süleyman adlı bir şəxs var. Onu çağır, O Allahından istədiyi şəhadəti Allah ona mübarək qərar vermişdir. Hökmü o aparacaq."

Budur o yenə cüssəlidir. Yanına taqətsiz düşən qolları Süleymanın sinəsinə asılan Əli (ə) hökmünü kafir qoşuna çatdırmaqda maniə deyil. O həyatının ən böyük arzusu gerçəkləşən mübariz islam əsgəri, bir neçə saniyədən sonra isə Şəhadət zirvəsinin tərlanıdır. O inamla addımlayır, üzündə təbəssüm, gözlərində inam. Və düşmən tərəfin ox yağışı.

Süleyman dayandı. Onun taqətsiz qollarından Allah Rəsulunun özü tutdu, Süleymanı özünə döğru çəkib təbəssüm etdi və "Şəhidliyin mübarək ey Süleyman"-dedi.
O, nəhrəvan müharibəsinin ilk şəhidi