verən adam üçün, yaxud vəfat etmiş adam üçün, istərsə də, şəhid, ya qeyri şəhid qəbri üçün olsun – Peyğəmbərin sirəsindən (davranışlarından) hesab edilir.

İkinci qismə aid rəvayətlər sübut etdi ki, Allahın Rəsulu (s) şəhid övladına (nəvəsi) (Hüseynə (ə)) ağlayıbdır. Bu isbat, o Cənabın (s) Hüseynə (ə) ağlamasını əvvəlki hissəyə bağlayır, beləliklə, ikinci də Peyğəmbərin (s) sirə və sünnəsindən hesab olunur.

Üçüncü qism rəvayətlər isbat etdi ki, Peyğəmbərin (s) ölülərə ağlamağı qadağan edən rəvayətləri yalnız ikinci xəlifənin özü və oğlu Əbdüllaha aiddir. Aişənin və digər səhabələrin bu sözü təkzib etməsindən bu nəticəni alırıq: -İkinci xəlifə ilə oğlu Əbdüllahın, "Peyğəmbərin (s) meyyitə ağlamamaq barədə qadağası" olan rəvayət səhv və yanlışdır.

Buna görə də, ölüm ayağında olan, vəfat etmiş şəxs üçün və yaxud da ölünün qəbri üstə ağlamaq Peyğəmbərin (s) sirə və sünnəsindəndir. Deməli, İmam Hüseynə (ə) ağlamaq da Peyğəmbər (s) sünnəsindən hesab