– əzab edəcək və ya bağışlayacaq" ("Səhih" Müslim, Kitabul-cənaiz, 636).
2. Peyğəmbərin (s) öz övladı İbrahim üçün ağlaması

"Səhih"-Buxari, "Səhih"-Müslim, "Sünən"i-ibn Davud və "Sünən"i ibn Macədə (bu kitablarda) Ənəs ibn Malikdən nəql olunan rəvayətdə o, deyir: - Allahın Rəsulu (s) ilə evə daxil olduq… İbrahim can verirdi. Peyğəmbərin (s) gözlərindən yaş axmağa başladı. Əbdürrəhman ibn Övf dedi: -Ey Allahın Rəsulu! Siz də…!?

Peyğəmbər (s) buyurdu: "Ey Övfun oğlu. Bu bir rəhmətdir". Sonra əlavə etdi: "(Düz görürsən). Gözlər giryandır, qəlb də kədərli. Lakin, qətiyyən - Tanrını razı salacaq şeydən savayı bir söz dilimizə gətirmərik. Ey İbrahim, həqiqətən sənin ayrılığın bizi kədərləndirdi" ("Səhih"i Müslim, 4/1808; "Sünən"i-İbn Davud, 3/193; "Sünən"i-İbn Macə, 1/ 507; "Səhih"i-Buxari, 1/158).

Bu rəvayət "Sünən"i-İbn Macədə belə yazılıb: -Ənəs ibn Malik deyir: - Elə ki, Allahın Rəsulunun (s) oğlu İbrahim canını tapşırdı, Peyğəmbər (s) orada olanlara dedi: "Onu hələ kəfənə bükməyin, qoyun (son dəfə olaraq) onunla görüşüm". Sonra onun balışına yaxınlaşıb, ona tərəf əyilərək ağladı ("Sünən"i ibn Macə, c 1, səh. 473, Cənaiz kitabı).

"Sünən"i Tirmizidə belə nəql olunur: -Cabir ibn Əbdüllah deyir: -Peyğəmbər (s) Əbdürrəhman ibn Övfun əlindən tutub onunla birlikdə oğlu İbrahimin yastığına yaxınlaşdı. Canvermə halında olan uşağı qucağına alıb dizinin üstünə qoyaraq ağlamağa başladı. Əbdürrəhman ibn Övf dedi: -Siz ağlayırsınız? Məgər siz deyildinizmi bizi ağlamağa qoymayan?! Peyğəmbər (s) buyurdu: "Xeyr, mən iki dəstənin, günahkar axmaqların və səfehlərin ahu-fəğan və fəryad etməsindən çəkindirmişdim sizi. Çünki, onlar müsibət gördükdə, üzlərini və yaxalarını cırır, şeytani nalələr çəkirlər" ("Sünən"i Tirmizi, 4/ 226, "Cənaiz" kitabı).
3. Peyğəmbərin (s) öz nəvəsi üçün ağlaması

"Səhih"-Buxari, "Səhih"-Müslim, "Sünən"i-ibn Davud və "Sünən"i-Nisaidə rəvayət edirlər: Peyğəmbərin qızı o cənaba xəbər göndərdi ki, - Bizə gəlsin, oğlum əlimdən gedir. Peyğəmbər