r durub Səd ibn Übadə və əshabından bir neçə nəfərlə birlikdə onun evinə gəldilər. Tövşüyərək can verən halda olan uşağı o həzrətin yanına gətirdilər. Peyğəmbərin (s) gözlərindən yaş axmağa başladı. Səd dedi: Ey Allahın Rəsulu! Mən nələr görürəm!?

O Cənab (s) buyurdu: "Bu, (ağlamaq) Allahın bəndələrin qəlbinə qoyduğu bir rəhmət və ütufətdir və Tanrı təkcə öz rəhmli, mehriban bəndələrinə rəhm edib bağışlayacaqdır" ("Səhih"i-Buxari, 4/3 və 191; "Səhih"i-Müslim, Kitabul-cənaiz, 2/ 636, 11-ci hədis; "Sünən"i ibn Davud, Kitabul-Cənaiz, 3/193, 3125-ci hədis; "Sünən"i-Nisai, 4/22; "Müsnəd"i-Əhməd, 5/204, 206 və 207).
4. Peyğəmbərin (s) əmisi Həmzə üçün ağlaması:

İbn Sədin "Təbəqat", Vaqidinin "Məğazi", Əhmədin "Müsnəd" və xüləfa məktəbinin digər kitablarında rəvayət olunur: - Allahın Rəsulu (s) Ühüd döyüşündən sonra Ənsara məxsus evlərdən öz şəhidlərinə çəkdikləri ah-nalə səslərini eşitdikdə gözləri yaşla doldu, ağlayaraq buyurdu: "Amma Həmzəyə ağlayan bir kimsə yoxdur!" Səd ibn Məaz bu sözü eşitcək bəni Əbdül-əşhəl qəbiləsi qadınlarının yanına gedib onları (Peyğəmbərin yanına, ona başsağlığı vermək və Həmzəyə ağı demək üçün) dəvət etdi. Peyğəmbər (s) onlara dua edərək yola saldı. Bu hadisədən sonra Ənsar qadınlarından heç biri Həmzəyə göz yaşı tökməmişdən qabaq öz ölülərinə ağlamazdılar ("Təbəqat" İbn Səd, 3/11; "Məğazi" Vaqidi, 1/315-317; "Müsnəd"i- Əhməd", 2/40; "Tarixi-Təbəri", 2/163; "Sireyi-İbn Hişam", 3/50; "Usdul-Ğabə"də İbn Əsir, Həzrət Həmzənin şərhi halında ixtisarla vermişdir).
5. Peyğəmbərin (s) Mutə döyüşündə şəhid olanlara ağlaması:

"Səhih"-Buxaridə rəvayət olunur: Peyğəmbər (s), Zeyd, Cəfər və İbn Rəvahənin (necə şəhid olmalarını) hələ onların xəbəri gəlib çatmamışdan öncə, camaata təsvir edərək buyurdu: "Zeyd bayrağı qaldırdı, zərbə alaraq şəhid oldu! Sonra Cəfər bayrağı ələ aldı. O da şəhid oldu! Ondan sonra isə bayrağı İbn Rəvahə götürdü və o da şəhid oldu". Peyğəmbər (s) bu sözləri buyurduğu vaxt gözlərindən yaş axırdı!" ("Səhih"i-Buxari,