2/204; "əl-Bidayətu vən-nihayə", İbn Kəsir, 4/255; "Sunənul-Kubra", Beyhəqi, 4/70; "Ənsabul-Əşraf", 2/43; İbn Əbil-Hədidin "Nəhcül-Bəlağə"yə şərhi, 15/ 73).
6. Peyğəmbərin (s) Cəfər ibn Əbi Talibə ağlaması:

"İstiab", "Usdul-Ğabə", "Əsbabə", İbn Əsirin "Tarix"i və Xüləfa məktəbinin digər kitablarında olan bir rəvayətin qısa məzmunu belədir:

"Cəfər və əshabı şəhadətə çatandan sonra, Allahın Rəsulu (s) onun evinə getdi və onun övladlarını yanına çağırdı, gözlərindən yaş axan halda onları qoxuladı, (nəvaziş göstərdi). Cəfərin zövcəsi Əsma dedi: -Atam-anam sizə fəda olsun, sizi nədir ağladan? Olmaya, Cəfərdən və yoldaşlarından sizə bir xəbər çatıbdır? Peyğəmbər (s) buyurdu: "-Bəli, bu gün şəhid oldular". Əsma deyir: "Mən yerimdən durub nalə çəkdim, qadınları ora yığdım. (Sonra) Fatimənin evinə daxil olanda, gördüm ki, o, ağlayaraq deyir: Vay əmim! Peyğəmbər (s) (bunu gördükdə) buyurdu: "Həqiqətən ağlayanlar gərək Cəfər kimilər misalında olanlara ağlayalar" ("Tarix"i İbn Əsir, 2/90 və yuxarıda deyilən kitablarda Cəfəri Təyyarın şərhi halı).
7. Peyğəmbərin (s) anası Amənənin qəbri üstə ağlaması:

"Səhih"-Müslim, "Müsnəd"i-Əhməd, "Sünən"i-Əbi Davud, Nisai və İbn Macədə rəvayət olunur (Bu ibarə Müslimin "Səhih"indən götürülübdür).

Əbu Hüreyrə deyir: "Peyğəmbəri-Əkrəm (s) anasının qəbrini ziyarət etdi və ağladı, yanındakıların hamısını da ağlatdı" (Müslimin "Səhih" kitabı, 2/671, Kitabul-cənaiz, 108-ci hədis; "Müsnəd"i-Əhməd, 2/441; "Sünən"i-Nisai, 4/ 90; "Sünən"i-İbn Macə, 1/ 501, 1572-ci hədis.).
PEYĞƏMBƏRİN (s), NƏVƏSİ HÜSEYNƏ (ə) AĞLAMASI

1. Ümmül-Fəzl hədisi:

"Müstədrək" Səhiheyndə, İbn Əsakirin "Ta-rix"ində, "Məqtəl"i-Xarəzmidə və xüləfa məktəbinin digər kitablarında belə yazılıbdır: -Harisin qızı Ümmül-Fəzldən rəvayət edirlər ki, o Allah Peyğəmbərinin (s) hüzuruna gedib dedi: -Ey Allahın Rəsulu! Keçən gecə mən, xoşagəlməz bir yuxu gördüm! Buyurdu: "Nə görmüsən?" Dedi: -Çox çətindir! Buyurdu: "Nə idi?" Dedi: -Gördüm ki, elə bil sizin bədəninizdən