; "Səhih"i-Tirmizi, 25-ci bab, 4/226 və 227; "Müvəttə"i-Malik, 1/234, Kitabul-cənaiz).

İmam Nəvəvi (Hicri 676 ildə vəfat edib) "Səhih"i-Müslimin şərhində Peyğəmbərin (s) ağlamağı qadağan etməsi barədə olan rəvayətləri haqqında deyir: - "Bu rəvayətlər təkcə Ömərdən və oğlu Əbdüllahdan gələn rəvayətdir. Aişə onları inkar edib, bunu ikisinin unutqanlığı və səhvi kimi izah etmiş, bu sözü Peyğəmbərin (s) deməsini inkar etmişdir" ("Səhih"i-Müslimin şərhi; İmam Nəvəvi, 6/228, Kitabul-cənaiz).
ALLAHIN RƏSULU (S), ÖMƏRİ AĞLAMAĞI QADAĞAN ETMƏKDƏN ÇƏKİNDİRİR

Sələmət ibn Əzrəq deyir: "Əbu Hüreyrənin belə deməsini eşitdim: –Peyğəmbərin (s) qohumlarından biri dünyasını dəyişdi, qadınlar toplaşıb onunçün ağlamağa başladılar. Ömər qalxıb, onları susdurub və oradan qovmağa başladı. Peyğəmbər (s) buyurdu: "Ömər! Onlarla işin olmasın, çünki gözlər yaşlı, ürəklər müsibətə düçar olmuş və sinə dağları təzədir".

"Müsnəd"i-Əhməd də Vəhəb ibn Keysan Məhəmməd ibn Əmrdən rəvayət edir: - Sələmət ibn Əzrəq Əbdüllah ibn Ömərlə bazarda əyləşmişdilər. Bu zaman bir dəstə adam əllərində cənazəni ağlaya-ağlaya oradan keçirdilər. Əbdüllah ibn Ömər bu hərəkəti xoşagəlməz hesab edib onları susdurmağa başladı. Sələmət ibni Əzrəq ona dedi: - Belə danışma! Çünki mən özüm şahidəm və Əbu Hüreyrədən də eşitmişəm ki, -Mərvanın qohumu olan bir qadın canını tapşırmışdı, Mərvan isə əmr vermişdi ki, ölənə ağlayan qadınları qovsunlar. Cənazənin yanına gələn Əbu Hüreyrə dedi: - Ey Əba Əbdülməlik! Onlardan əl çək, çünki, (bir vaxt) Peyğəmbərin (s) qarşısından cənazə aparırdılar, mən və Ömər ibn Xəttab da o Həzrətin (s) yanında idik. Ömər ağlayaraq cənazənin yanı ilə gedən qadınları qovmağa başladı. Allahın Rəsulu (s) buyurdu: "Xəttab oğlu! Onlarla işin olmasın, çünki dərdləri təzə, gözləri yaşlı, canları müsibətə düçar olubdur" ("Müsnəd"i-Əhməd, 1/273, 408 və bu məzmuna yaxın s. 333)
BU RƏVAYƏTLƏRİN MÜQAYİSƏSİ VƏ ALINAN NƏTİCƏ

Birinci hissəyə aid olan rəvayətlər isbat etdi ki, ağlamaq – istər can