hər gün öz-özümə deyirəm:
-"Xoşbəxt olmaq üçün ona ehtiyacın yoxdu".
-Amma nə vaxt ki, səni görürəm sənə nə qədər ehtiyacım olduğunu anlayıram.
Ətrafıma qarşı artıq özümü gülərüz göstərməkdən bezdim. Kimi və nəyə görə aldadıram bəlkə də elə aldanan özüməm xəbərim yoxdu.
Sənin məni debata çağırdığın gün içimdə yox olan ümidlər yenidən oyandı. Hələ sənin onunla ayrılmağın məni çox sevindirdi. Amma onu sənin yanında hər gördükcə sizin yenə də bir yerdə olmağınız qorxusu mənim içimi bürüyürdü.
Amma sonra artıq aranızda hər şeyin bitdiyini anladım bu isə yenə də məni sevindirdi.
Sonralar hətta məndən xoşun gəldiyini belə düşündüm. Necə də düşünə bilməzdim. Sənin mənə qarşı olan davranışların məni belə düşünməyə vadar etdi. Buna görə də nə özümü nə də səni günahlandırmıram. Amma yenə də keçən ildə ki kimi məyus oldum.
Və heç düşünmədiyim bir şey də var idi. Sənin onunla ayrılmağın başqa birini də istəməyəcəyin və mənim olacağın mənasını vermirdi.
İndi sənin əllərindən tutaraq gözlərinə baxıb;
"Səni çox sevirəm hər nə qədər sən məni sevməsən də, hər nə qədər sevgim qarşılıqsız olsa da yenə də səni çox sevirəm".
-Amma artıq bunu edəcək cəsarətim yoxdur.
Bu gün səninlə son günümdü artıq gedirəm bəlkə də yenə də səni görə bilərəm bunu inan çox istərdim bu isə sənin əlindədir.
Bilirəm ki, haçan sənə olan sevgim qarşılıqlı olacaq onda səni görəcəm.
Çünki bu qarşılıqsız sevgiyə özümü ancaq səni görməsəm öyrəşdirə