Həzrət Saleh (ə) Allaha dua etdi və Allahın möcüzəsi ilə dağın içindən qırmızı rəngli, qarnında balası olan bir dəvə çıxdı. Səmud qövmünün gözü qarşısında dağın arasından çıxan həmin dəvə mənəm.
Həzrət Saleh (ə) onların istəyini yerinə yetirməklə öz peyğəmbərliyini hamıya sübut etsə də, bir neçə kasıb insandan savayı heç kim ona iman gətirmədi və onunla düşmənçiliklərini davam etdirdilər.
Həzrət Saleh (ə) mənə işarə edərək camaata belə buyurdu: «Bu dəvəni otlamaq üçün çəmənliyə buraxın. Şəhərin suyu sizinlə dəvə arasında bölünməlidir. Sudan bir gün siz, bir gün isə dəvə istifadə etməlidir. Əgər bu dəvəyə zərər yetirsəniz, Allahın əzabına düçar olarsınız».
Mən sudan içdiyim gün şəhərin camaatına bol süd verirdim. Lakin buna baxmayaraq, Səmud qövmü şəhərin suyundan mənə verməyə xəsislik etdi. Çünki onlar başa düşürdülər ki, mən Allahın möcüzəsi olduğum üçün mənim varlığım insanları Saleh (ə) peyğəmbərə daha da yaxınlaşdırır. Bu səbəbdən Səmud qövmü məni öldürmək qərarına gəldi.
Günlərin bir günündə mən körpə balamla çeşməyə su içməyə getdiyim zaman, bir dəstə insanın pusquda durduğunu gördüm. Onlardan biri ayağıma ox atdı. Mən həmin oxun ağrısından fəryad edərək yerə yıxıldım. Onlar üzərimə hücum çəkərək, qılıncla məni amansızcasına öldürdükdən sonra heç bir narahtçılıq keçirmədən həzrət Salehin (ə) yanına gələrək istehza ilə dedilər: «Ey Saleh (ə), biz sənin dəvəni öldürdük. Əgər sən həqiqətən Allahın elçisisənsə, yubanmadan Allahın əzabını bizə göndər». Həzrət Saleh (ə) onlara belə cavab verdi: «Mən bu heyvana əziyyət verməmək barədə sizə xəbərdarlıq etmişdim. Allahın əmrindən çıxdığınıza görə İlahi əzab üç gündən sonra sizə nazil olacaq. Əgər bu üç gün ərzində tövbə etsəniz, əzabdan amanda qalarsınız».
Həmişə olduğu kimi bu dəfə də bütpərəstlər Salehi (ə) məsxərə edərək, dediyi sözlərə güldülər.
Saleh (ə) İlahi əzabdan amanda qalmaq üçün öz ailəsi və ardıcılları ilə birlikdə yaşadıqları şəhəri tərk etdilər.