neyləyir, özü bu gün-sabahlıqdır, ondan sonra da burda çətin ki, kimsə yaşasın. Elə kardon da yaxşıdır.

Günəşin şüaları qızışıb göz qamaşdırmağa başlayanda Səməd gözünü üfüqdən çəkib ani olaraq küçəyə baxdı. Yolda iki maşın harasa şütüyürdü. Görəsən hara gedirlər? Öz sualına özü cavab verdi ki, əşşi, mənə nə var?!

Birdəfəlik çay paketini stəkana tökdüyü qaynar suya saldı. Salamatı budur. Kimdir sonar çaynik yuyan? Axırıncı dəfə stəkanını haçan yuduğu yadına gəlmirdi, oki qaldı çaynik ola. Şkafın gözündən haçandansa qalma peçenye tapdı. Düzdür, bir az nəm çəkib yumşalmışdı, amma eybi yox, elə bununla da keçinmək olar.

Çayı içəndən sonar boş stəkana baxdı. Bu stəkan bir neçə dəqiqə bundan qabaq dolu idi, amma indi boşdur. Nədənsə, ömrünü də indicə içib qurtardığı çaya oxşatdı. Necə olmuşdu ki, ömür bir göz qırpımında keçıb getmişdi? Səməd artıq hər saniyəsi ölüm ola biləcək yaşa çatmışdı. Yetmiş üç yaş… Zarafat deyil ki?! Amma bu yetmiş üç il hardan gəlmişdi, hara getmişdi, Səməd xatırlamırdı.

Elə ki, oxudu, müəllim oldu, həyatını həsr elədi müəllimliyə. Özü yaxşı kadr oldu və var gücü ilə yaxşı kadrlar yetişdirməyə başladı. Daha şəxsi həyat yaddan çıxdı. Yazıq ata-ana, nə qədər dedilər ki, oğul, evlən toyunu görək. oda bu gün-sabaha saldı. Bir də onda ayıldı ki, ata-ana artıq yoxdur. Bir az peşmançılıq çəkdi, hətta arada evlənməyi də ağlından keçirtdi. Sonra pişik asqırdı, ya nə oldusa, evlənmək yenə ixtisara düşdü. Gözünü açanda gördü ki, evlənmək yaşı keçib. Bəlkə də axtarsaydı özünə bab birini tapardı, ancaq axtarmadı. Indi də belə… Cavanlığında elədiyi yekəbaşlığın əziyyətini çəkə-çəkə oturub Əzrayılı gözləyir. Əşşi, keçənə güzəşt deyiblər.

Bir yana baxanda, bəyəm dərs dediyi tələbələrin hamısı onun öz övladı deyil, bəyəm o hər bir tələbəsinə ata qayğısı ilə yaxınlaşmır? Bəyəm tələbələr onun xətrini istəmir, onu görəndə hörmətlə gülümsəyib salam vermir, hal-əhval tutmur?
Yox, nə də olsa Səməd onların atası deyil. Səməd ancaq və ancaq