q onların Səməd müəllimidir! Vəssalam, qurtardı! Səməd onlara ancaq yaxşı qiymət üçün lazımdır. Bütün o görəndə salam vermələr də, hörmətlə gülümsəmələr də, hal-əhval tutmalar da hamısı yaxşı qiymət üçündür – ayının min oyunu bir armudun üstündə olduğu kimi. Hər şey diplom alanacandır. Elə ki, diplom aldı, qurtardı. Ondan sonra nə Səməd, hansı Səməd, Səməd kimdir? Hamı onu unudacaq, ona etdikləri hörməti, verdiləri salamları, soruşduqları xətir-hörməti unutduqları kimi.

Indiyəcən onun dərs dediyi tələbələrin sayı-hesabı yoxdur. Ancaq indi kim onu itirib-axtarır? Cəmi iki nəfəri. Biri Abdulladır, o da müəllimdir. O biri də Ramiz Bəylərov. O indi professordur, neçə dənə kitabı çıxıb, arada televizorda da göstərirlər. Ancaq onlar Səməd müəllimlərini yada salırdılar, amma sonra nə oldusa Abdulla da vəfasız çıxdı, neçə vaxtdır səsi-sorağı da gəlmir.

…Səməd müəllimlər otağına girib hamı ilə salamlaşdı. Füruzə müəllimə dedi:
-Səməd müəllim, bu il də yəqin ki, qəbul komissiyasında qalan müəllimlərdən biri siz olacaqsınız.
- Hə.
Səmədlə Füruzə müəllimə eyni fənndən dərs deyirdilər. Səməd fikirləşdi ki, buna bax e… Novruzdan on beş gün keçməyib, amma bu indidən istirahətinin qeydinə qalır.

Səməd hər il qəbul komissiyasında qalırdı. Bütün müəllimlər hardasa istirahət edəndə o, Bakının cırhacırında oturub imtahan götürürdü. Bir yana baxanda elə qalmağı yaxşı idi. Getməyə bir yeri yox, bütün yayı evdə ürəyi partlıyardı. Yenə yaxşıdır ki, başı qarışırdı.

Bir neçə il qabaq rektor Səmədə deyəndə ki, bu il də qəbul komissiyasında qalacaq, Səməd ilk dəfə dedi ki, bəlkə bu il Füruzə müəllimə qalsın? Amma rektor xahiş elədi, lap təkid də eləyərdi, amma təkidə ehtiyac qalmadı. Çünki Səməd razı oldu.

Belə olan halda ortaya iki variant çıxır. Ya Səmədin obyektivliyinə, vicdanına inanırlar, ya da ki, onun üzüyolalığından istifadə edirlər. İkinci variant daha uyğun gəlirdi. Səməd sonralar eşitmişdi kii, Füruzə müəllimə rektorla qohumdur. O da qohumunu