saxlamayacaq ki… Kimdir indi vicdana-zada baxan?

Ümumiyyətlə Səməd kimdir ki? Adi müəllim. Adamı yox, pulu yox, ölsə qəbrini qazan da tapılmaz. O ancaq hər gün gedib dərs deməyə, hörmətlə gülümsəyib salam verməyə, bir də ki, ilin axırında qəbul imtahanlarında qalmağa yarayır. Vəssalam.

Bu fikirlər müəllimlər otağında da, auditoriya qabağında mühazirə oxuyanda da, tənəffüsdə də Səməddən əl çəkmədi və Səmədi bədbinlik bürüdü. O özünü hələ belə miskin, belə alçaldılmış hiss eləməmişdi.

Səməd bir neçə saatdan sonra bu cür fikirləri beynindən silib atmaq və başını qarışdırmaq üçün divanda oturub televizora baxırdı. Kanalların birində qadın verlişi, ikisində yemək bişirmək verlişi, o birisində klip, başqa birisində də reklam gedirdi. Durub televizoru söndürdü. Dayanıb bir az otağın küncündə qoyulmuş telefona baxdı. Nədənsə telefonu da özünə oxşatdı. Miskin, alçaldılmış, heç kimə lazım olmayan bir şey. Telefon ayda-ildə bir dəfə səslənirdi və telefon səslənən kimi, Səmədin beynində iki variant əmələ gəlirdi: ya Ramizdir, ya da səhv düşüblər.

Səməd evdən çıxıb qapını bağladı. Qonşularının qapısını döydü. Birinci dəfə idi ki, Səməd hər hansı bir qonşusunun qapısını döyürdü. Bu evdə səhər-səhər çayı gec dəmləyən arvad, bu arvadı ona calayanı söyən kişi və onların iki qızı yaşayırdılar. Səməd onları qiyabi tanıyırdı, necə ki, onlar Səmədi. Yaxınlıqları yox idi.

Qapını qızlardan biri açdı.
-Salam qızım. Atan evdədir?
-Hə, keçin içəri.
-Çox sağ ol.

Kişi heç vaxt onun evinə gəlməyən qonşusunun gəldiyini görəndə çaşsa da mehribanlıqla onu salamladı.
- Buyur Səməd müəllim, keç otur.
- Naqafil gəlişim deyəsən səni çaşdırdı. Sənin yanına bir xahişə gəlmişəm.
- Nə xahiş, Səməd müəllim, əmr elə.
- Bilirsən ki, uşağın yoxdur, qohumlarla da əlaqəm çoxdan kəsilib. Ümüdüm gələn sənsən. Qocalmışam, daha vaxtıma çox qalmayıb. Birinci xahişim budur ki, mən öləndə Ramizə deyəsən. Mənim tələbəm olub, indi professordur. Bu da onun nömrəsi.