. Özünə deməyə utanıram. Mən öləndə Ramizə xəbər elə, bir parça torpaq tapıb məni basdırsın. Nə qəbrimin üstünü götürtdürsün, nə də məclis versin. Heç biri lazım deyil. Ikinci xahişim də budur ki, evimi satmayın. Onu tələbələrə ancaq tələbələrə kirayə ver. Pulu da halal xoşun, ata malın kimi xərclə. Səndən başqa heç nə istəmirəm.

Bu, bir növ Səmədin vəsiyyəti idi və Səməd bunları deyəndən sonra xeyli rahatlaşdı. Sonar evə qayıdıb yerinə uzandı.
Vallah, tənhalıq da bir şey deyilmiş. Nahaqdan deməyiblər ki, aslan da tənha olmasın. Nə olardı ki, evlənərdi, uşaqları olardı… Səməd işdən qayıdıb qapını döyür… gəlini qapını açıb paltosunu soyunmaqda ona kömək edir. Bay, qızı da burdaymış ki… Qızı, kürəkəni, oğlu ilə salamlaşır, nəvələrini öpür. Sonra gəlib bir neçə il əvvəl dünyasını dəyişmiş həyat yoldaşının divardakı şəklinin qabağında dayanıb bir neçə dəqiqə baxır. Bu müddətdə qızı ilə gəlini süfrəni hazırlayırlar. Sonra bütün ailə mehriban-mehriban yemək yeyirlər… Gözəl xəyallardır, ancaq heyif ki, ancaq xəyallardır. Tezliklə Səməd yuxuya getdi…

Yenə səhər saat altı oldu. Yenə səhər açılmağa başladı, amma Səməd durmadı. O, bir daha durmayacaqdı. O, bir daha sınmış şüşəsinin yerinə kardon yapışdırdığı pəncərədən bayıra baxmayacaqdı, səhərin gözəlliyini görməyəcəkdi. O, bir daha qonşusunun arvadını söydüyünü eşitməyəcəkdi. O, bir daha auditoriya qabağında mühazirə oxumayacaqdı. O, bir daha qəbul komissiyasında oturub imtahan götürməyəcəkdi.

Dərs dediyi minlərlə tələbə onu hörmətlə xatırlayacaqdı. Çünki bu tələbələrin hamısı Səmədin xətrini həqiqətən çox istəyirdi. Indi professor olsa da Səmədin ona tələbə vaxtı etdiklərini unutmayan Ramiz Bəylərov onu hörmətlə dəfn etdirəcəkdi, məclis verəcəkdi, qəbrinin üstünü götürtdürəcəkdi. Rektor da, başqa müəllimlər də onu hörmətlə yad edəcəkdilər. Bu il qəbul komissiyasında qalıb imtahan götürən Füruzə müəllimə də yayın cırhacırında qaldığına görə yox, Səməd müəllimin öldüyünə heyfslənəcəkdi. Axı, onu hərif olduğu