Həmişəki saat, həmişəki çıqqıltı. Yəqin ki, yenə də səhər saat altıdır, həmişəki kimi. Hər şey həmişəki kimidir.
Yəqin ki, bu gün də hər şey həmişəki kimi olacaq. Xəstəxanada xadimə işləyən arvad dünən gətirdiyi ağları yuyur, birazdan balkona çıxıb onları sərəcək. sonar bu biri qonşular duracaq. Yenə də arvad çayı gecikdirəcək, yenə də kişi deyinəcək, bu arvadı ona calayanın dalınca danışacaq.

Sonra başqa mərtəbələrdəki qonşular da oyanacaq. Işə tələsənlər, dərsə gecikənlər, dükana qaçanlar… Dünən axşamdan bu yana ölmüş kimi görünən şəhər həyatı yenə canlanacaq.

Səməd çarpayısının yanında qoyulmuş balaca şkafın üstündəki saata baxdı. Yeddiyə on dəqiqə işləmişdi. Hə, durmaq vaxtıdır.

Səməd yerindən duran kimi ən əvvəl pəncərədən bayıra baxdı. Bayırdakı hadisələrlə maraqlandığı üçün yox, sadəcə adət etdiyi üçün. Kimisi yuxudan duran kimi idman eləməyə adət edib, kimisi elə yerindəcə siqaret yandırmağa, Səməd də pəncərədən baxmağa.

Səhərin xüsusi gözəlliyi var, adamı heyran edən, bir baxmaqla bütün günü hafizədən silinməyən gözəlliyi. Necə deyərlər – İlahi gözəllik. Səhərin gözəl olduğunu Səməd də bilirdi və hər səhər yuxudan duran kimi sınmış şüşəsinin yerinə kardon yapışdırılmış pəncərədən bayıra baxanda, öz-özlüyündə bir daha yəqinləşdirirdi ki, hə, səhər həqiqətən gözəldir. Günəşin ilk şüalarının, Cəfər Cabbarlı demişkən – “vərəmli tellərinin” səmada təkəmseyrək görünən buludların üstünə düşüb onları əlvan rənglərlə rənglədiyinə baxmaqdan doymaq olar heç, nahaq yerə Səttar Bəhlulzadə səhərə vurulmamışdı ki… Ancaq çox heyif ki, hər şeyin sonu olduğu kimi, bu gözəl mənzərənin də axırı var. Buna görə də Səttar çəkməyi çox arzuladığı tablosunu çəkə bilmədi, onu kətana köçürməyi bacarmadı, ürəyində apardı…

Düzdür, sınmış şüşəsının yerinə kardon yapışdırdığı pəncərəyə baxanda bir az kefi pozulurdu, ancaq nə olsun, səhər ki, öz gözəlliyini itirmirdi. Şüşə sınanda yerinə təzəsini saldıranacan pəncərəyə kardon yapışdırdı. Sonra fikirləşdi ki, şüşəni