n.
- Evet, azeri kızıyla. Burdan kız beyendim, – gülə-gülə dedi.
- Lap yaxşı, maşallah, tez tərpənibsən. Düz də eləmisən. Bizdə atalar sözü var, deyir, tez evlənənlə tez boşanan peşman olmaz.
- Evet, biliyorum, – deyib güldü.

“Əcəb olur mənə, tələbəni çox yaxın buraxanda belə olar. Beş ildə bir azərbaycanlı tələbəm məni toyuna çağırmaya, axırda bir türkdən gözləmədiyim əcaib bir hərəkət”.

- Evinizdə narazıçılıq-filan yoxdur ki? Yəni niyə azərbaycanlı qız seçdin-filan? – soruşdu.
- Yok, yok, babam da, annem de helallıq vermiş artıq.
- Lap yaxşı, gercəkdən sevindim bu xəbərə…
“Gercəkdən” sözünü Eyvaz xüsusi vurğuyla dedi, qorxdu ki, tələbəsi onun pərtliyini hiss edər, ürəyindəkiləri oxuya bilər. Paketdən zərli-bəzəkli dəvətnaməni çıxarıb baxdı. İyirmi gün sonra “Su sonası”nda Nihat bəylə Nazlı xanımın toyu olacaqdı. Dəvətnaməni oxuya-oxuya Allaha yalvarmağa başladı: “Ay Allah, kömək elə, elə bir yalan deyim ki, inansın. Kasıb adamam, bu, heç günah sayılmaz.”
- Toy bazar günüdü, yoxsa?…
- Evet, pazar günü.
- Çox gözəl, – bu dəfə müəllimin sifətindəki təbəssüm yalançı da olsa, əzabsız idi. – Nihatcim, öncə səni təbrik edirəm.
- Saolun hocam.
- Hmm, durum şimdi böyle, – dərindən nəfəs aldı. – Mən böyük məmnuniyyətlə sənin toyunda iştirak edərdim. Özün də bilirsən, xətrini necə istiyirəm.
- Evet, biliyorum.
- Məsələ burasındadır ki, sənin toyundan bir gün öncə, yəni şənbə günü Frankfurtda bir ulurslararası konfrans olacaq. Yani konfransdan bir gün öncə günorta mən uçakla Frankfurta uçmam lazım, – dedi, az öncə uydurduğu yalana, öz fərasətinə məəttəl qaldı.
- Haa, – öncə gülümsəyən Nihatın sifəti birdən tutuldu. – Anladım.
- Yəni ora dəvət olunmuşam. Konfransın orqanizatorlarına getməyimi təsdiq eləməyim bir yana, artıq viza, bilet işləriylə məşğulam. Yenə deyirəm, çox istərdim ki, sənin düyünündə iştirak edim. Amma maalesef, dediyim kimi…
- Problem yok, hocam. Size nasıl uyqundursa,