öylə olsun, – Nihat həzin səsiylə dedi.
Hocaya elə gəldi ki, tələbəsi ona inandı, buna görə ürəyində ona təşəkkür etdi.
- Belə-belə işlər, – Eyvaz süni gülümsədi. – Babanı, anneni mənim adımdan təbrik edərsən. Nazlı xanımı da təbrik edib deyərsən ki, sənin Eyvaz adında hocan var. Deyərsən ki, rica etdi Nihata iyi baxsın.
- Saolun, Eyvaz hoca. Söylerim.

Müəllim bir daha tələbəsinə ailə xoşbəxtliyi, sağlam cocuqlar arzu elədi, sağollaşıb, əlində hədiyyə vicdan əzabı çəkmədən, rahat qəlblə dərsinə getdi.

Daha ürəyində Nihatı söymürdü: artıq başqa cür fikirləşirdi. “Əslində heç qınamaq da olmaz yazığı, sağ olsun, hörmət edib toyuna çağırıb məni. Sadəlövhlüyündən, ya da bilməməzliyindən fikirləşməyib ki, maaşa baxan adamam. Konfrans, Frankfurt məsələsinə görə də məni heç kim qınaya bilməz. Allah kasıbçılığın üzünü qara eləsin… Bir də axı belə baxanda, mənim toya getməyim, aldım qoz, satdım qoz olar. Köynəklə qalstuk bir yerdə tutaq ki, əlli manat ola, dalısınca da mən toya gedəm, əlli manat salam. Day nə oldu ki… ”

Maaşı və maddi yardımı on gün sonra alacaqdı, cibində iyirmi beş, evdə isə cəmi yüz iyirmi manat pul qalmışdı. Bir də evdə tək o, deyildi axı, – Ekologiya və Təbii Sərvətlər Nazirliyində məsləhətçi kimi üç yüz manat maaş alan arvadı, işləməyən, amma hələ təqaüd yaşına çatmağa dörd il qalan anası və on üç yaşlı, məktəbli bir oğlu da var idi evdə…
…Evə çatıb köynəklə, qalstukla anasını və yoldaşını sevindirdi, amma toya dəvət məsələsini açıb-ağartmadı. Mətbəxdə tək olanda dəvətnaməni dörd-beş yerə bölüb zibil yeşiyinə atdı, fikirləşib qərara gəldi ki, toydan bir gün qabaq, bir də həmin gün ümumiyyətlə, ayağını evdən bayıra qoymasın. Hər ehtimala