takım elbisesiyle, yani azerilerin kastyum dediyi elbiseyle geyseniz. Konferanslara-filan…
- A kişi lazım deyil.
- Onda kot getirerim size.
- Nə?
- Kot, ha, sizin cins şalvar dediyiniz var ya?

Cins şalvardan da imtina etdi. Amma Nihat yenə öz dediyindən əl çəkmədi, dedi, gələn dərslərin birində ya gömlek gətirəcək, ya da kot…

Eyvaz müəllim on ilə yaxın idi univestitetdə dərs dediyi, – onu tanıyan, ondan-bundan soruşub öyrənən tələbələr bilirdi ki, müəllimlərinin rüşvətlə heç bir münasibəti, salam-əleykümü yoxdur. Nihat da, sözsüz, o biri tələbələrdən Eyvaz müəllimin belə şeylərdən uzaq adam olduğunu soruşub öyrənmişdi. Köynəyi də rüşvət kimi yox, hədiyyə kimi ona vermək istəyirdi… Müəllim isə…

Buna oxşar hadisə bir neçə il əvvəl baş vermişdi. Yay semestrində mexaniki zaçot aldığına görə üçüncü kursda oxuyan Nailə müəlliminə bir köynək gətirmişdi, götürməmişdi Eyvaz, – anlamışdı ki, qızın məqsədi bir həftə sonra imtahanda ondan mexaniki də olmasa, çətinlik çəkmədən “beş” qoparmaqdır. Aralarında balaca mübahisəyə oxşayan bir şey olmuşdu, – Nailə paketi (üstündə “Pierre Cardin” yazılmışdı) ona uzadıb: “Xahiş edirəm götürün. Nə olar, bu rüşvət deyil ki, hədiyyədi”, – demişdi, müəllim isə qızın əlini geri qaytarmışdı: “Yox, yox, Nailə, elə şey ola bilməz. Sən ki, məni yaxşı tanıyırsan”. Bir neçə dəqiqə davam edən hücum-müdafiə oyununda müəllim qələbə çalmışdı. Bir həftə sonra imtahanda Eyvaz tutuquşu kimi əzbələyib danışdığı cavabdan sonra elə də çətin olmayan üç əlavə sualdan ikisinə cavab verə bilməyən Nailəyə dörd yazmaq istəyəndə, qız etiraz eləmişdi, qiyyə çəkmişdi: ”Nə danışırsız, məllim, mən əlaçıyam, qırmızı diploma gedirəm”. Mübahisə başlamışdı, axırda “Siz nə qəddar adamsız”ın ürəyini yumşaltmaq üçün göz yaşı töksə də, xeyri olmamışdı. Müəllim “vedmost”a , dalınca qiymət kitabçasına dörd yazanda Nailə hönkür-hönkür ağlayıb auditoriyadan çıxhaçıxda “Siz heç düz eləmədiz, məllim!” – demişdi. Sentyabrda, dərs başlayanda Nailə