ə bir neçə ay dəhlizdə müəllimini görəndə, salam verməməkçün üzünü yana çevirmişdi, ya da yerə baxmışdı.

İndi vəziyyət bir az başqa çür idi. Eyvaz elə hədiyyəsiz də Nihata yaxşı qiymət yazmaq fikrindəydi. Həm bu oğlana rəğbəti varıydı, həm də o semestr tələbələrin çoxuna güzəşt etmək ovqatındaydı.

Amma bir yandan da Osmanbeyden gömlek eşqinə düşmüşdü. Gömlek olmasa, kot da, yəni cins şalvar da gedərdi. Nihata dediyi kimi əslində nə köynəyə, nə də şalvara ehtiyacı varıydı. Amma Osmanbəy şirkətinin adını (brend, keyfiyyət) eşidəndə şeytan nəfsini qıdıqlamışdı, bərk umsunmuşdu, həsrətlə hədiyyəni gözləməyə başlamışdı.

Bir də, Nihat düz deyirdi, köynəyə, cins şalvara rüşvət demək olmazdı. Əgər müəllimi ondan tələb etsəydi, ya işarəylə işlədiyi şirkətdən “Mənə şalvar, ya köynək təşkil elə” desəydi, bu, olardı rüşvət. Bir də tək köynək, ya cins şalvar Azərbaycan ölçülərinə görə “hörmət” sayılmırdı. Kostyum hədiyyə etmək istəsəydi – (lap köynəksiz, qalstuksuz), bu olardı başqa məsələ, – Osmanbəydə babat kostyumun qiyməti iki yüz-üç yüz manatdan aşağı olmur.

O ki, qaldı Nailə məsələsinə, onda tələbə qız imtahandan bir həftə qabaq beş almaqçün Pier Cardindən (bəlkə də Çin malıydı) köynək alıb gətirmişdi, götürsəydi, gərək beş yazaydı, onda bu olardı rüşvət. Bu dəfə isə Eyvaz müəllim özü Nihata yüksək bal yazmaq ovqatındaydı, gömləksiz-filansız. Bu dəfə gömlək məsələsi rüşvət kimi yox, hədiyyə kimi ortaya çıxmışdı.
Sonda Eyvaz müəllim yenə tərəddüd edirdi: birdən son iki dərsin birində köynək gətirsə nə edim? Götürüm, yoxsa geri qaytarım, zorla da olsa? Sözsüz ki, tələbələrin yanında versə, götürməzdi. (Elementar etikası çatsa, Nihat bunu tələbələrin yanında etməməliydi). Bəs həmin qrupdakı uşaqların gözündən uzaq, dərsdən sonra versə? ”Ya Nihatcım, olmaz böylə” deyə-deyə, itələşə-itələşə axırda… Ən azından… Götürmək istərdi… Bir neçə dəqiqəlik naz-qozdan sonra hədiyyəni götürüb, təşəkkür edib Nihata deyərdi: “Ama heç kim bilməsin ha, yanlış anlarlar”.