Nihat söz verdiyi kimi seminara gəldi. Əliboş. Düzü, müəllim təəccübləndi, bir az da dilxor oldu, çünki bu tələbə yalançı, gopçu tiplərdən deyildi. Amma özünü sındırmadı Eyvaz, dilxorçuluğunu büruzə vermədi…

Seminarda Türkiyə futbolunun zəifləməsindən, trener Qus Hiddinkin yığma komandadan qovulmağından, Edib Canseverin, Nazim Hikmətin şeirlərindən, Türkiyənin Suriyaya hərbi müdaxilə edib-etməyəcəyindən, Amerika, İsrail İranı bombalayarsa, Ərdoğan hökümətinin tutmalı olduğu mövqedən danışdılar. Dərsin sonunda müəllim xatırlamaya oxşayan, amma elə də asan başa düşülməyən bir jest etdi. Kollokvium üzrə jurnala iki 9, bir 8 bal yazsa da, tələbə jesti tutmadı.
Sonuncu dərsə Nihat yenə əliboş gəldi. Neçə illərdi bir dəfə də olsun tələbələrdən rüşvət almayan Eyvaz hoca əməlli-başlı əsəbiləşmişdi. “Söz vermisənsə, yerinə yetir, ya da yalandan gömlək demiyəydin, səndən gömlək istiyən varıydı”,- ürəyində tələbəsinə təpindi.

Üç gündən də bir evdə arvadı soruşurdu: “Bəs, nə oldu köynək?” Daha çox da anası: “A bala, hərdən bir köynəkdən söhbət sal, yadına düşəcək. Kak raz, elə sənin ağ köynəyinin varatniki yeyilib”. “Borcu-zadı var mənə?” – oğul əsəbi-əsəbi etiraz edəndə anası yenə: “Bir köynəklə kasıb düşməz. Camaat imtahanda dörd qiymətə yüz manat alır, sən nəyə görə müftə beş yazmalısan. Bir də dedim axı, bir köynəklə sənin o tələbən kasıb düşməz. O boyda Osmanbəy şirkətinin buxalteridi. Sən hələ bir dəfə zarafata sal de ki, özün də yüz faiz bəy olarsan, bəy verdiyi sözə əməl edər” – öz dediyindən əl çəkmirdi, üstəlik, oğlunun bir ildən çoxdu boğazı yeyilmiş köynəyi toya, konfransa geyməyini biabırçılıq adlandırmışdı. Elə bil Nihat müəlliminə yox, anasıyla arvadına köynək söz vermişdi.

Eyvaz artıq dərsin əvvəlində özünə söz vermişdi ki, sifətinə ciddi, bir az da zəhmli ifadə verəcək, tələbəsi gülümsəsə belə, sifətinə təbəssümü yaxın qoymayacaq.

- Salam Aleykum, – quruca salam verdi.
- Aleykum salam. Nasılsınız hocam?
- Yaxşıyam sağ ol.