Davutoğludan sonra Abdulla Güldən, Kənan Evrendən, daha sonra Adnan Menderesdən, lap axırda Atatürkdən danışdılar. Zəng vuruldu, sağollaşan anda Nihat çox güman, müəlliminin sifətində belə bir ifadəni oxuya bildi: “Nihatcim, işində ol, bir az əvvəl şirkətinizdəki endirimlə bağlı verdiyim sualımı eyham kimi başa düşmə, boş ver, söz verdiyim kimi, imtahanda sənə heç nə ummadan yüksək qiymət yazacam”. Elə müəllim də, deyəsən, tələbəsinin baxışlarının mənasını anladı. “Anladım sizi hocam, Allah sizden razı olsun”.

Ertəsi gün birinci dərsin başlamasına on dəqiqə qalmış, 8:20-də beşinci mərtəbəyə çathaçatda müəllim gördü ki, Nihat pilləkənin başında mil durub, pilləkənlərlə ağır-ağır qalxan hocasına baxıb gülümsəyir, əlində isə “Osmanbey” yazılmış bir paket. “Axır ki… Deyəsən, köynəkdi”, – Eyvaz ani olaraq fikirləşdi.

Salamlaşdılar, hal-əhvaldan sonra tələbə paketi müəlliminə uzatdı:
- Hocam, bu da sizin hediyeniz.
- Ay Nihatcim, nə əziyyət çəkirdin, – naz elədi hoca.
- Eziyyet deyil. Kusura bakmayın, bir az geç oldu.
- Qüsur nədi. Sənə demişdim axı… Nəysə… Gətirmisənsə, gərək götürüm. Təşəkkür edirəm, – hədiyyəni götürdü.
- Bi şey deyil, dediyim gömlekdi. Uzun kollu beyaz gömlek. Poşetde bir mavi rengli qalstuk da var.
- Ay Nihat, nəyə lazımıydı, axı. Köynək demişdin sən, kravat söz verməmişdin axı, – deyib bərkdən güldü, tələbəsini də güldürdü. – Nəysə, artıq götürmüşəm, verən payı geri qaytarmazlar.
Eyvaz müəllim sevinirdi, istədiyinə çatmışdı. Evdə də daha baş beynini aparmayacaqdılar.
- Bi de hocam, poşetdə bir davetiyye de var, – utana-utana dedi. – Sizi, düyünüme, yani toyuma davet ediyorum, – deyəndən sonra Nihat bir az qızardı.
Elə bil hocanın başına qaynar su tökdülər. “Dədən ölsün. İşləri korladın ki”, – ürəyində tələbəsini yamanladı.
- Aa nə yaxşı, – müəllim bəlkə də ömründə ən yalançı, (gizlətməyə çalışdığı) əzablı, bir az da qəzəbli təbəssüm “gücəndi”. – Onda belə çıxır, sən nişanlıymışsan.