İşə
yaramışdı, yenidən sevmişdi
məni.. Uşaqlar kimi sevincliydim,
yerimdə dayana bilmirdim..
Fərqində olmadan bir
gülümsəmə yayılmışdı üzümə... -
Xeyrdir, çox sevindin yəqin,
dedi gülümsəyərək.. - təbii ki
sevindim.. sənin xoşbəxtliyin
eyni zamanda mənim
xoşbəxtliyim..dedim.. təbii
fərqinə vardırmamam lazım idi
anladığımı, sanki başqasına aşiq
olduğunu anladım kimi
davranmalıydım... - Hə, kimdir bu
şanslı insan? başını önünə
əyməsinə bir məna verə
bilməmişdim.. gözlərini məndən
saxlayırdı sanki.. sonra qaldırdı
başını, boş gözlərlə baxdı mənə...
- Əslində sənə bunu izah
etməməm lazımdı amma məni
səndən başqa dinləyən, anlayan
dostum yoxdur! Sənə içimi
tökmək istədim, dedi.. bu
dostluq söhbəti yaxşıca canımı
sıxmağa başlamışdı artıq, amma
səbr etməliydim yenə də.. -
dinləyirəm... - Bizim iş yerində
Murad adlı oğlan var, Ondan çox
xoşlanıram.. Nə edəcəyimi də
bilmirəm, mənə kömək et..
Gözlərim qaralmağa başladı..
Yenidən o ürək ağrısıni hiss
etdim sinəmdə.. İzah edilə
bilməyəcək bir ağrı idi bu..
Başmı çölə çevirdim..
Oturduğumuz cafeden sahil
görünürdü.. Sahildəki bankda
aşiqlər otururdu, bir-birlərinə
sarılmış eləcə dayanırdılar..
Sonra iki damla yaş damladı
gözlərimdən.. Üzüm atəş kimi
yanırdı, kürəyimdən soyuq
tərlər axırdı.. Gözlərimdən yaşlar
süzülərkən baxdım son dəfə
sevdiyimin gözəl üzünə.. O isə
mənə boş gözlərlə baxırdı..
Yavaşca qalxıb sahilə endim..