günəşdən də çox
yandım. Sən isə məni heç şam
tək belə sevmədin. Bu günlərdə
son məndə olan şəklini cırıb
atdım. Sonra çox peşman olub
parça–parça olmuş şəkli toplayıb
yapışdırdım. Sanma ki, bu sənə
olan sevgimdəndir yox canım
sənə olan sevgim öldü. Sadəcə
bu parça-parça olan şəkil sənə
olan sevgimin məzarının baş
daşı oldu. Niyə sən belə əlçatmaz
oldun, xeyr elə də böyük
deyilsən sadəcə mən
yüksəklərdən yerə dəydim.
Qarşılıqsız məhəbbət bir qanadı
sınmış quşa bənzəyir. Mən isə iki
qanadı sınmış halda özümü
zirvələrdən yerə atdım, bildim
paran parça olacam yəni sənin
uğrunda, sənin yolunda, qəm
qayalarına çırpındım çapaladım
can verdim. Öz sevgimə heyran
oldum. Sənə olan sevgimi
sevdim. Mən səni bax belə
sevdim belə deyirlər ki səni
ölənəcən sevəcəm, bizi ancaq
ölüm ayıra bilər, anla ki, məndən
ölüm belə ayıra bilməz. Çünki,
cismim – cismini deyil tək
qəlbim-qəlbini yox ruhum –
ruhunu sevdi. Bizi əməllərimizə
görə yalnız Allah ayıra bilər. Oda
ki, sən cəhənnəmlik olsan yerinə
mən yanaram. Səni özümdən də
çox sevdim. Yazdığım bu
məktublar sənlə olan son
təsəllimdir. Bir gün məndən sənə
məktublar kəsilsə bil ki, ya mən
ölmüşəm yada sənə olan
sevgim. Hər halda mən ölmüş
olaram. Çünki, sənə olan