i irəli getmirdi.

Saat 10-na qalmış ona zəng etdim.

- Sabahınız xeyir, İntiqam müəllim, mənəm Sevda!

- Çox sağ ol ,gözəlçə sən necəsən, deyəsən ağıllanmısan? ha.. ha.. ha..

- Hə, İntiqam müəllim, istəmirəm, mənə görə Şahinə pislik olunsun, nə vaxt istəsəniz görüşə bilərik!

- Həəə, gözəlçə bu yenillik oldu, təzə yenilik, amma, bu gün vaxtım yoxdu, bəlkə sonraya qalsın.

-Yox, yox İntiqam müəllim, həm evdə heç kim yoxdur, həm də Şahində burda deyil, yaxşı vaxtdır.

- Yaxşı, onda, gərək özün gələsən, mənim səni götürməyə vaxtım olmayacaq, işim var, bir taksi tutub gələrsən, qoruxma, pulunu artıqlaması ilə verəcəm. Mərdəkana gələrsən, Aslan Zamanov küçəsi 13, Arzu şadlıq evinin arxası, kimdən soruşsan deyərlər.

Axşam saat 5-də gözləyirəm, birdən alladarsan ha? ha ..ha….ha

Danışdıqdan sonra özümdə bir az rahatlıq tapdım. İntzarla vaxtı gözləyirdim.

- Bəli,”İlan” bu yenilik oldu. Özü də təp-təzə yenilik olacaq, qatı açılmamış. Mən daha sənin üçün təzə yenilik deyiləm, artıq köhnəlirəm, səni unamadığın bir yenilik gözləyir. Ömür boyu səni tərk etməyəcək, bu yenilik.

Saat 5-ə qalmış dediyi ünvana çatdım. Həyəcandan tir-tir əsirdim. Qorxub –çəkinmə nə idi bilmirdim. Artıq mənimki qorxmaqdan-çəkinməkdən keçmişdi. Darvazanın zəngini basdım. Səs-soraq çıxmadı, qapını itələyəndə açıldı. İçəri keçdim, heç kəs gözümə dəymədi. Pilləkənlərlə yuxarı qalxdım. İkinci mərtəbəni qalxanda yeməklərin ətri məni vurdu. Demək, ”alçaq ilan“ “kef-damaq məclisi” qurub. Otağa girəndə stolun üstü müxtəlif cür yemək və içkilərlə bəzədilmişdi. Otaqda heç kəsi görmədim. Elə bildim yenə meymunluq edir. Stolun baş tərəfinə boylandım, onu yerə sərilmiş gördüm. Ağzından qan axıb döşəmənin üstə tökülmüşdü. Qanın döşəmənin üzərində qurumasından hiss olunurdu ki, çoxdan ölüb.

Bir anlıq xəyala getdim, demək bu ilan çox insanların həyatını zəhərləyib! Geri dönüb çıxmaq istədim, ayaqlarım sözümə baxmırdı. Elə bil döşəməyə pərçimlənmişdi. Bu an, gözüm stolun