İntiqam müəllim, şirkətin prezidenti! deyib özünü təqdim etdi.

Şahin müəllim inamlı, etibarlı insandır. Hamının ona böyük hörməti var. O, razıdırsa, biz də razıyıq. Elədirsə, Şahin müəllim, əmrini verin, işə başlasın.

İntiqam danışanda elə bil yuxudan ayıldım, özümü möhkəm tutmağa çalışdım.

Amma, İntiqamın baxışlarından xoşum gəlmədi. Elə bilirdim mənə müştəri gözü ilə baxır.

Elə ilk gündən ondan zəhləm getməyə başladı. Sırtılmışa oxşayırdı. Həmin gün əmrim verildi. Səhəri gün şirkətdə hüquqşünas kimi işə başladım. İşimdə məsuliyyətlə yanaşırdım, mənə göstərilən etimadı doğrultmalıydım.

O gündən hiss edirdim ki, Şahinə olan münasibətim adi münasibət deyil. Dərin bir sevgiyə çevrilmişdi. Günü-gündən özümü Şahinsiz bir an da rahat hiss edə bilmirdim.

Onun da mənə qarşı münasibətinin fərqli olduğunu hiss edirdim.

Altı aya qədər bizim münasibətimiz beləcə davam etdi. Bir gün Şahin mənə ürəyini açdı.

Danışığından, baxışından, hərəkətlərindən hiss olunurdu ki, çox həyəcanlıdır. Sevda mən səni sevirəm, ilk tanışlıqdan mən sənə vurulmuşam. Məqam axtarırdım ki, sənə ürəyimi açam!

Sən nə deyirsən?

Özümü itirdim, nə deyəcəyimi bilmədim, elə bil ki, bu anı gözləyən mən deyildim. Aramıza dərin sükut çökmüşdü. Şahinin üzünə baxa bilmirdim. Başımı aşağı salıb, hə, “mən də səni sevirəm!” dedim.

Sanki, söz dilimdən qayadan bir parça daş qoparılan kimi qopdu.

O gündən biz gələcək planlarımız haqda birgə düşünürdük.

Şahin rayonda böyümüşdü. Rayonda orta məktəbi bitirib, İqtisad Universitetinə daxil olub, oranı qurtarıb, rayona qayıtmamışdı. Bu şirkətdə əvvəlcə iqtisadçı kimi işə düzəlib işləmiş, sonralar hamının etibarını qazanmışdı.

Şirkətin prezidenti nazir oğlu idi. Başqa şirkətləri də olduğuna görə, işlərinin çoxluğunu bəhanə gətirib, əsas işləri ona həvalə etmişdi.

Şahinin işlərinin çox olmasına baxmayaraq özümüzə vaxt tapa bilirdik. Hamı bizi xoşbəxt cütlük hesab edirdi.

Həmin ilin yağışlı payız günlərinin