n birində, işdən sonra dəniz kənarı parka çıxmışdıq. Bir xeyli gəzib-dolandıq. Birdən Şahin ayağını saxladı: üzümə baxıb, bilirsən Sevda bir təklifim var, icazə verirsənsə?

- Hə, buyur dedim:

- Mən səninlə nişanlanmaq istəyirəm, evdən də deyirlər, daha subaylığın daşını atmaq vaxtıdır! sən nə deyirsən?

- Sən necə məsləhət görürsən elədə et, deyib, başımı aşağı salıb, dodaqaltı qımışdım!

Məsləhətləşdik, bir neçə gündən sonra, bizim qapımıza elçi gəldilər.

Biz nişanlandıq, məsləhət olundu ki, toyumuz Şahin ev alandan sonraya qalsın.

O gündən sevincimin üstə bir sevincdə gəldi. Bütün xəyallarım gələcəyin üzərində qurulmuşdu. Özümü xoşbəxt bir evin xanımı, xoşbəxt bir ana kimi xəyallarımda canlandırırdım. Hər an Şahinlə necə yaşayacağımızı, necə işləyəcəyimizi, körpələrimiz dünyaya gəldikdən sonra onların necə qayğısını çəkəcəyimizi, onları necə böyüdəcəyimiz haqqında düşünürdüm.

Mən işə qəbul olunandan bir neçə gün sonra Şirkətin prezidenti İntiqam müəllim işimlə maraqlanmaq bəhanəsi ilə, məni kabinetinə çağırtdırdı. Əvvəlcə işimlə maraqlandı, sonra atmacalar atdı.

Üzünə tərs-tərs baxdım.

Dişini ağardıb:- xətrinə dəydimsə bağışla….

- Hə… Şahinlə münasibətin necədi?

- Mən, əladır! dedim.

Sifətinin dəyişdiyini hiss etdim.

Başqa sualınız yoxdursa gedim.

Dilucu ” get “dedi.

Onda, ”sağ ol”, deyib kabinetdən çıxdım.

Ondan sonra bir neçə dəfə üz-üzə gəldik, hər dəfə bir atmaca atırdı. Çox vaxt fikir vermirdim. Fikir verməyəndə də it kimi öcəşirdi.

- Mənimlə yaxın olmaq istəyirdi . Ona görə də, yeni bəhanələr, yeni uydurmalar axtarırdı.

Bir dəfə ona ağır söz deyib, şirkəti tərk elədim. İşdən çıxmaq fikrinə düşdüm. Sonra fikrimdən daşındım. Həm qürurum imkan vermədi, həm də Şahindən uzaq olmaq istəmədim. Əlinə imkan düşəndə hamını zəhərləyirdi. Ən çox da qadınlara qarşı sərt davranırdı.

Yetənə yetir, yetməyənə də bir daş atırdı.

Bu xasiyyətinə görə hamı ona “ilan” deyirdi. Bizimlə həmyaşıd olardı.