gəlib keçdi. Yox, mən özümdə güc tapmalıyam. Həyatımı zəhərləyənin ,həyatını qara etməliyəm. Başıma gətirdiyi bu oyunu ona bircə-bircə yedirtməliyəm.

Mən özümə qəsd etsəm, mənim haqqımda nə düşünəcəklər? Buna nə ad qoyacaqlar? Hərə bir zurna çalacaq, mənim haqqımda. Dost-tanışın da başını aşağı edəcəyəm.

Artıq qaranlıq düşürdü, evə döndüm. Evdə mənim yolumu gözləyirdilər. Evə girəndə mənim belə pərişan, halsız gördükdə evdəkilər narahat oldular.

“Narahat olmayın. Ciddi bir şeyim yoxdur. Bu gün işimiz çox oldu, həm də soyuq su içmişəm, boğazım ağrıyır, keçib gedər deyim“ vəziyyətdən çıxdım. Üç –dörd gün işə çıxmadım. Şahin zəng eləməsəydi, bəlkə də bir neçə gün də çıxmayacaqdım. Zəng edib, gəldiyini bildirdi. Mən də bir-neçə gündür ki, işə çıxmıram, bir balaca xəstələnmişdim. İndi düzəlmişəm, səhər çıxacam, görüşərik, deyib sağollaşdım.

Bir neçə gün işə pərişan halda gedib gəldim. Şahin də narahat idi.

Xəstələnməyimlə əlaqədərdi, keçib gedər, dedim.

Heç özümə yer tapa bimirdim. Çox fikirləşirdim. İndən sonra kimə gərək idim, Şahinəmi, o ilanamı, yoxsa qara torpağamı. O ilan mənə ömürlük bir ləkə vurmuşdu. O ləkəni heç nə ilə təmizləmək mümkün deyildi. Bircə yaşamağımın səbəbi ondan intiqamımı almaq idi. Sonrasını heç özüm də bilmirdim.

O gündən sonra, ürəkdən olmasa da, Şahindən uzaq olmağa çalışırdım. Vicdan əzabı çəkirdim, Şahinin üzünə baxa bilmirdim. Aramızda soyuqluq yaranmasını istəyirdim .Bu işin belə bitməyi daha yaxşı olardı. Mən bu məsələni ona necə deyəcəkdim. Bilirdim ki, Şahin bu məsələyə soyuqanlı yanaşmayacaqdı. Qorxurdum əlim qana bata. Öz talehimlə onun da talehini qara etmək istəmirdim, özümün ,onunla bir yastığa baş qoymağımı, vicdanım qəbul edə bilməzdi.

Münasibətimizin bitməsini istəyirdim. Özümlə baş-başa qalıb, bir yol aramalıydım. Ona görə də, ya işə gəlmirdim, ya da gec gəlib, tez aradan çıxırdım. Həm də, o ilanı görmək istəmirdim.

Bir müddət beləcə davam etdik. Yenə də işdən tez çıxmaq fikrim var idi.