Biz, nişanlananda mən özümü dünyanın ən xoşbəxt qadını hesab edirdim. Həyatımı bir an belə Şahinsiz təsəvvür edə bilmirdim. Şahinə olan məhəbbətim dünyanın ən bakirə məhəbbəti idi. Xəyallarımda canlandırdığım hislərimi, arzularımı Şahində tapmışdım. Həyatımda ilk sevdiyim insan Şahin olmuşdu. Elə hiss edirdim ki, tanrı bizi, bir-birimiz üçün yaradıb.

Mənim uşaqlığım, o qədər də ürəkaçan olmayıb. Qarayanız, arıq bir qız olmuşam. Arada dost-tanış ata-anama zarafatla, “ay balam, bu qızı alan olmayacaq, bu kimə oxşadı görən?” deyərdilər. Atam da: görün nə qız olacaq! Sonra elçi düşsəniz verməyəcəyəm ha, deyib gülümsünərdi. Mən uşaq olduğuma görə nə danışdıqlarını o qədər də anlamırdım. Bunların nə zarafat etdiklərini çox sonra, başa düşdüm.

Atamı uşaqlıqdan çox istəyirdim. O, da mənə qarşı çox mehriban idi. Atama nə deyirdimsə ,bir dəfə də yox deməzdi. Hərdən anam deyinirdi: Sən bu qızı ərkəsöyün böyüdürsən!

Atam isə heç nə deməyib, gülümsünərdi.

Anam deyirdi, çox arıq və cılız bir uşaqlığım olub. Yanımdan yel əsən kimi, xəstələnirmişəm. Həkimə aparıb-gətirməkdən əlimdən zara gəliblərmiş.

Qara-qabaq, qaradinməzliyimlə tay-tuşlarımdan fərqlənmişəm. Onlarla yaxşı münasibət yarada bilməmişəm. Yetənə yetib, yetməyənə bir daş atmışam. Onu da deyim ki, mənimlə işi olmayanla ,heç vaxt işim olmayıb. Həmişə bir kənara çəkilib tək, özüm-özümlə oynamağı xoşlamışam. Yadıma gəlir, bir dəfə tək oynayırdım, mənimlə yaşıd olan qonşunun oğlu Tural mənimlə oynamaq istədi. Sinəsindən necə itələyib yerə yıxmışdımsa, yazıq uşağın alnından daş iki çapıq açmışdı. Uşağın alnından qan göyə fışqıranda əvvəl özümü itirdim, sonra elə yerdə gizlənmişdim ki, bir gün axtarıb məni tapmamışdılar. Hətta məni itmiş kimi axtarışa da vermişdilər. Sonra özüm gizləndiyim yerdən çıxdım. Məni görəndə sevindiklərindən danlamadılar da, anam qılığıma girdi, bax qızım, birdə belə şey eləmə, o səninlə oynamaq istəyir, sən onu yerə yıxırsan, demirsən ,yazıq uşaq ölər, kor olar, bəs valideyninə