adamsan. Amma möminə zərər vermək Islamda yoxdur“. Sonra o həzrət bağ sahibinə tapşırdı ki, Səmürənin ağacını kökləri ilə birlikdə qoparıb özünə versin. Səmürəyə isə belə buyurdu: ”Ağacını götür, get, harada istəyirsənsə ək“.(Əl-Kafi, V, 294).

Şəriət qanunvericiliyindəki ”Islamda başqasına zərər vurmaq yoxdur“ prinsipi o gündən etibarən qüvvəyə mindi.

Bu hadisə Səmürə ibn Cündəbin həyatında dönüş nöqtəsi oldu. O zamana kimi Səmürənin içindəki kin-küdurət və xəbislik aşkara çıxmamışdı. Hətta Səmürənin yeniyetməlik və gənclik dövrü ilə bağlı rəvayətlərə baxdıqda, onu müsbət bir şəxs kimi görürük. Deyirlər ki, Səmürənin iştirak etdiyi ilk döyüş Ühüd savaşı olmuşdu. Mədinədə müsəlmanlar yetkinlik yaşına çatmış oğullarını Peyğəmbərin hüzuruna gətirir və döyüşə qatılmaları üçün izn istəyirdilər. Peyğəmbər Səmürənin cılız əndamına baxıb döyüşçülərə qoşulmasına icazə vermədi. Səmürə etiraz edib dedi: “Filan oğlana icazə verdiniz, amma mənə vermədiniz. Halbuki, mən ondan güclüyəm və güləşəndə onu yıxıram”. Peyğəmbər Səmürənin dediyi oğlanı çağırtdırdı və bir-biri ilə güləşmələrini tapşırdı. Səmürə rəqibinə qalib gəldi və Peyğəmbərin icazəsi ilə müsəlman ordusunun sıralarına qatıldı.
Lakin zaman keçdikcə Səmürənin mənfi xisləti özünü büruza verməyə başladı. Xurma ağacı ilə bağlı hadisədən sonra Səmürənin adı ilə tarixin yalnız qara səhifələrində rastlaşırıq. Ömər ibn Xəttabın hakimiyyəti dövründə Səmürə şərab satmaqda ittiham edilmişdi (Əhməd ibn Hənbəl. Müsnəd, I, 25, 170-ci hədis).

Müaviyənin hakimiyyət illərində Səmürə Bəsrə valisi oldu. Bəsrədəki altı aylıq hakimiyyəti ərzində o, 8 min adamı qətlə yetirdi. Iş o yerə çatmışdı ki, qəddarlıqda ad çıxarmış Kufə valisi Übeydullah ibn Ziyad Səmürəni bu qədər adamın qətlinə görə danlamışdı. Səmürə isə qətiyyən narahat olmadan demişdi: ”Əgər bir bu qədər də adam öldürsəydim, yenə qorxmazdım“. Deyirlər ki, Səmürə bir qayda olaraq Əhli-beyt tərəfdarlarını xəvaric adı ilə şərləyib qətlə yetirirdi.

Səmürə hicri