0 ölçülü, hə, 40 ölçülü geyinir.
Bu dəfə ticarət mərkəzindən çıxanda özündən məmnun idi, ad günü olmasa da, yoldaşı üçün hədiyyə almağın çox yaxşı fikir olduğunu düşündü. Acımışdı, yaxınlıqdakı türk kafelərinin birinə girib mimoza salatı və meyvə suyu sifariş etdi. Formasını itirməmək üçün çox yemək istəmirdi. Onsuz da arıq deyildi, ərin daim xoşuna gəlmək asan məsələ deyil. Yemək gələnə kimi kafeyə göz gəzdirdi, bir neçə dəfə olmuşdu burada. Buranın ən xoşladığı cəhəti içki verilməməsi və siqaret çəkməyin qadağan olması idi. İçki içib siqaret çəkə-çəkə qışqırbağırla şit söhbətlər edən kişilərlə bir kafedə nahar etməkdən zəhləsi gedirdi. Divarlardakı kiçik ölçülü peyzaj rəsmlərini seyr edərkən kiçik birnəfərlik stol arxasında oturmuş oğlanın ona baxdığını gördü. Nəzərləri qarşılaşanda oğlan gülümsündü, amma bu gülümsünmək onun aləmində “irişmək” sayılırdı. Acıqla üzünü çevirdi.

Yeməyini yarı etməmiş bayaqkı oğlan əlindəki yemək boşqabı ilə ona yaxınlaşdı:
– Salam.
Salam götürməməyin mədəniyyətsizlik olduğunu düşünsə də, onu cavabsız qoydu.
– Olar sizinlə oturum? Tək yemək mümkün deyil e. Siz də təksiz, mən də.

O həmişə düşünürdü ki, qadın mütləq kişilərin diqqət mərkəzində olmalıdır; gözəl olsun, çirkin olsun, fərqi yoxdur – qadın hər yaşda və hər görkəmdə kişilərin xoşuna gəlməlidir. Kişilər qadına kompliment deməli, lütfkarlıq göstərməlidirlər. Odur ki, heç tanımadığı kişilərin belə diqqəti ona hər zaman xoş gəlirdi. Amma indi əlindəki çəngəli yerə qoyub özünə xas olmayan qəribə bir təmkinlə dilləndi:
– Bura baxın, cavan oğlan, mən ərli qadınam. İmkan verin, oturub bir tikə çörəyimi yeyim.
Oğlan üzündəki yapma təbəssümünü və özünü yığışdırdı:
– Bağışlayın, xanım, bilmədim, bağışlayın.

Suyu süzülə-süzülə aralanan oğlanın dalınca baxıb düşündü ki, ailəli olmaq nə yaxşı şeydir və zövqlə gülümsündü.
Kafedən çıxanda evə avtobusla deyil, piyada getməyi qərara aldı: “İyirmi dəqiqəlik yoldur, yeməkdən sonra piyada gəzməyin xeyri var”.