Evinə yaxın bir ərzaq mağazasından şampan, suyun içərisində yandırılmalı olan ürək formalı şamlar, yüngülvari qəlyanaltı üçün bir neçə ərzaq aldı. Evə çatanda qəribə bir rahatlıq və yüngüllük vardı daxilində.

Evi bir az səliqəyə saldı. Duş alıb, saçlarını fenlədi. Axşama az qalırdı. Ona romantik görkəm verən sürməyi, sinəsi açıq donunu geyindi. Əri üçün aldığı qara köynəyi hədiyyə paketinə qoydu. Hazırladığı qəlyanaltını, aldığı şampanı, qədəhləri süfrəyə düzdü. Ürək formalı qırmızı şamları yandırıb işığı söndürdü, qədəhlərin ikisinə də şampan süzüb, DVD pleyeri işə saldı; Gareth Gatesin “Unchained melody”si otağın romantik ab-havasına bir az da gözəllik qatırdı.

Qalırdı bircə ərinin evə gəlməsi. Hər şeyi planlaşdırmışdı; əri evə girən kimi, boynuna sarılacaq, istənilən kişini ehtizaza gətirəcək ehtiraslı bir səslə “xoş gəldin, canım”, – deyə qulağına astaca pıçıldayaraq, əlindən tutub masaya yaxınlaşdıracaq. Şampan qədəhlərini yavaşca toqquşdurub nəfəs-nəfəsə olduqları halda bir neçə qurtum şərab içəcəklər. Əri təəccübünü gizlədə bilməyib nə isə soruşmaq istəyəndə şəhadət barmağı ilə dodaqlarına toxunub “ssssss”, – deyə susduracaq onu. Ərinin boynuna sarılıb rəqs etməyə başalayacaq, əri onun təmasından, ətrindən məst olacaq, belini möhkəm-möhkəm qucaqlayıb rəqs etdiyi qadınını öpməkdən saxlaya bilməyəcək daha özünü. Sonra… Qəlyanaltı daha sonraya qalsa da, olar…

Dəqiqələr keçdikcə pleyerdəki romantik melodiyalar bir-birini əvəzləyirdi. O, hərdən saata, hərdən də əl telefonunun displeyinə baxırdı – birdən gələn zəngi eşitməmiş olar deyə. Amma narahat deyildi, sadəcə xəfif bir yorğunluq, bəlkə də, üzgünlük vardı canında. Şampan qədəhlərindən birini götürüb pəncərənin qarşısına keçdi. Bir qurtum alıb, üzbəüz binadakı mənzilləri seyr etməyə başladı; çoxununun işıqları yanırdı. Düşünürdü, görəsən, bu işıqları yanan mənzillərdə hamı xoşbəxtdirmi, yoxsa elə?.. Yəqin ki, yox, hər evdə xəstə də ola bilər, tənha da, bədbəxt də… Amma hər halda, xoşbəxtlərin