rin daha çox olduğuna inanmaq istədi. Niyə də olmasın ki? İnsanın ailəsi, uşaqları, axşam işdən çxandan sonra qayıdacaq bir yeri varsa, niyə xoşbəxt olmasın ki?! İnanmaq istədi bunlara. Şərabdan bir qurtum da aldı. Yenə telefonunu götürüb baxdı, heç nə yoxdur. Akvariuma yanaşdı:

– Necəsiz, dostiklər? – İndi səhərki qədər şuxluq duyulmurdu səsində. – Yaxşısız? Əlindəki şampan şərabını dibinə kimi başına çəkdi, masa üzərindəki dolu qədəhi götürüb, şərabı akvariuma boşaltdı, – için, siz də keflənin, bəlkə diliniz açıla.

Daha bir qədəh şərab süzdü özünə, onu da birnəfəsə içdi. Birini də süzüb balıqlar üçün akvariuma boşaltdı. Növbəti qədəhi doldurub divana çökdü, başı dumanlanmışdı, belə birdən-birə çox şərab içməyə alışmadığından indi ona içki pis təsir edirdi. Divanda ayaqlarını yığıb, dizlərini qucaqladı, şərabdan içə-içə, musiqi dinləyə-dinləyə gözlərinin yaşı yanağıaşağı diyirlənirdi. Divanın üstündəki hədiyyə paketinə qoyulmuş köynəyi lazımsız əşya kimi yerə atdı. Masanın üstündə yanan şamlara baxıb bir az da kövrəldi, hönkürtü ilə ağlamağa başladı. Ağladıqca kipriyinin tuşu gözünün sürməsinə qarışırdı… Amma bu daha heç vecinə deyildi, onsuz da onu bu görkəmdə görən olmayacaqdı, əri bu gün gəlməyəcəkdi. Əslinə baxılsa, heç sabah da gəlməyəcəkdi, o biri gün də… Çünki… Çünki ailəli deyildi, heç vaxt ailə qurmamışdı. İyirmi doqquz yaşına kimi nə bir sevgilisi, nə bir istəklisi olmuşdu – elə beləcə adi, yeknəsəq, biri o birindən fərqlənməyən yorucu günlər yaşamışdı illər boyu. Hər yaşına ayaq qoyanda bu il mütləq sevib-seviləcəyi, ailə qura biləcəyi ümidilə yaşamışdı. Amma…

Dünən gecə yerinə uzananda arzulamışdı ki, səhər gözünü açanda tamam yeni, yaxşı bir həyatla üz-üzə qalsın. Deyirlər axı, nəyisə lap, lap, lap çox istəsən, baş verər. Və sonra qərar vermişdi ki, sabah bütün gün hər halı ilə özünü ərli qadın kimi hiss edəcək, davranışını, düşüncələrini belə bu fikrə uyduracaq – bəlkə, o zaman bir möcüzə baş verər. Baxarsan ki, baş verər, nə bilmək