Səhər yuxudan duranda başı ağrıyırdı həmişə. Hər səhər gözünü açanda onu daha bir mənasız, yeknəsəq günün gözlədiyini düşünüb qüssələnirdi. Hər gün də çalışırdı özünü inandırsın ki, bu gün hər şey fərqli olacaq, nə isə bir yenilik, ya da nəsə yaxşı bir şey baş verəcək. Bu gün isə başağrı ilə deyil, yüksək əhvali-ruhiyyə ilə oyandı. Adəti üzrə öncə balıqlarını salamladı, akvariumun şüşəsini astaca döyəcləyib: “Sabahınız xeyir, dostiklər, necəsiniz?” – deyə şən əhvali-ruhiyyə ilə soruşdu. Balıqlar yekdilliklə balıq kimi susurdular. Amma bu, onun əhvalını heç pozmadı, çünki onların susmasına alışmışdı artıq. Onların əvəzinə özü cavab verdi: “Həə, görürəm, yaxşısınız. Siz də mənim kimi yaxşı olun, bu gün hər şey başqa cür olacaq, yaxşı olacaq”, – deyə akvariuma balıqların yemini səpdi. Akvariumun suyunu dəyişmək vaxtı idi, amma ərinirdi. Bu gün də bu işi sabaha qoydu.

Vanna otağına keçib əl-üzünü yuyanda güzgüdə özünə diqqətlə baxdı: 29 yaşına yenicə keçsə də, ən az beş yaş böyük görünürdü. Uşaqlıqdan bəri belə idi, nədənsə həmişə yaşıdlarından böyük görünmüşdü. İndi güzgüdə diqqətlə özünə baxanda gözünün, dodaqlarının ətrafındakı nazik qırışları ilk dəfə gördü, təəccübləndi “bunlar nə vaxt düşdü mənim üzümə?” – deyə. Koko Şanelin məşhur bir deyimini xatırladı: “Əgər qadın 30 yaşına çatıb və hələ də gözəl deyilsə, deməli, səfehdir.” Gülümsündü bu fikrə. Bir də qırışlarına baxdı. Amma heç məyus olmadı. Ötənlərdə televiziyada gedən çoxsaylı gözəllik proqramlarında məsləhət görülən qırışlara qarşı maskanın birini hazırlamağa başladı. Bir yumurta sarısına bir çay qaşığı balı qatıb üstünə bir neçə damcı limon şirəsi sıxdı. Özünü gülmək tutdu, çünki o gün verilişdə bu maska hazırlanarkən ələ salmışdı onları: “işləri-gücləri yoxdur, əllərinə keçəni üzlərinə sürtürlər”, – deyə. Əslində heç vaxt inanmamışdı ki, bu ərzaqları üzə çəkməklə gözəlləşmək mümkündür. Fikiləşirdi ki, efirdə gördüyü üzləri daim şüşə kimi parıldayan xanımların gözəlliyini, üzlərinin təravətini