Stalin bu cinayətlərə belə bəraət qazandırıb deyirdi, ”bizim əsgərlər qan, ölüm və alovun içindən keçərək min kilometrlərlə yol keçiblər və bu qadınlar onların haqqıdır”. Əslində SSRİ ordusunda zorlama cinayət sayılırdı və ağır cəzalandırılırdı. Lakin Şərqi Almaniyanın tutulması zamanı bu cinayətlərə ordu rəhbərliyinin səssiz qalması vəziyyəti daha da ağırlaşdırırdı. Tarixçilər və psixoloqlar sovet əsgərlərinin alman qadınlarına qarşı bu hərəkətlərinin səbəblərini müxtəlif cür izah edirlər. Lakin gəlinən ortaq nəticə budur ki, əsgərlər bu hərəkətləri qisasçılıqdan daha çox qadınlara qənimət kimi yanaşdıqları üçün edirdilər.

Bu hadisələrin sosial nəticələri ağır oldu. Müharibədən sonrakı bir neçə ildə çoxlu sayda “rus mənşəli” uşaq dünyaya gəldi. Zoraklığın qurbanı olmuş hər bir qadın istər fiziki, istərsə də psixoloji cəhətdən başına gətirilən bu faciənin izlərini həyatının sonuna qədər qədər daşımalı oldu. Tədqiqatlar göstərir ki, müharibə dövründə zorlanmış qadınların yarısı, hətta 60 ildən sonra belə aldığı travmalar nəticəsində zorlanma qorxusu ilə yaşayır. Onilliklər ərzində alman qadınlarının çoxu yaşadıqları dəhşətli hadisələr haqda nəsə danışmadılar.

Müharibədən sonrakı ilk illərdə bu haqda danışmaq elə də asan deyildi. Şərqi Almaniyada qurulmuş Almaniya Demokratik Respublikasında Qırmızı Ordunun əsgərlərinin alman qadınlarına qarşı etdikləri zorlamalar haqda nəsə demək ümumiyyətlə qadağan edilmişdi. Çünki aparılan dövlət təbliğatı o idi ki, almanları faşizmdən xilas etmiş və onlar üçün kommunizm gətirmiş bir ölkənin əsgərləri belə cinayətlər edə bilməzdilər. Nəticədə Şərqi Almaniyada kommunizmin süqutuna qədər milyonlarla qadının başına gətirilmiş bu faciələr haqda nə mətbuatda, nə də rəsmi səviyyədə bir kəlmə də olsun danışılmadı.

Qərbi Almaniyada isə müharibədən sonra bəzi diskussiyalar olsa da bu məsələlər rəsmi səviyyədə elə də ictimailəşmədi, çünki almanlar müharibənin əsas günahkarları hesab edilirdi. Nasizmin cinayətlərindən