eden cahillere ehemiyyet vermeden, geze-geze ucqar mehellelerden birine geldi. Nece qapini doydu, otaq kirayelemek istedi...tapa bilmedi. Nehayet, axsamterefi Teze pirin yaxinliginda elahidde kicik heyet-bacanin sahibi olan Seltenetle sovdelesmeye basladi:
- Xanim, tek adamam, menim ucun daxma kuncunde kohne bir carpayi da qoysan, besimdir. Canim canina qurban! Inan ki, sene xeyirden basqa zererim deymeyecek, - deye inildeye-inildeye yalvardi. Seltenet, imtahanedici nezerlerle, Yeganeni asagidan-yuxari diqqetle suzdu, sonra qaygikeslikle sorusdu:
- Ne eceb ere getmemisen indiyecen?
Qiz, butun meharetini toplayaraq, zavalli, mehzun bir gorkem aldi:
- Getmisdim, xanim... Bextim getirmedi... Ayrildim.. Ele onuncun da avara sergerdan qalmisam.
- Bes, kisinin emlakindan-zadindan hec ne catmadi sene?
- Xeyr... Kebinsiz yasayirdim onunla. Ancaq....evden cixanda ureyine rehm dusdu, bir az pul-para verdi. Sag vermeyeydi hec... Copur kopekoglu!..
- Eslin haralidir? Bakida qohum-eqreban yoxdur?
- Yoxdur xanim. Men Daskendde dogulub, boyumusem. Atasiz-anasiz yetim qizam. Bura geldiyim cemi uc-dord gundur.. Xaraba vagzalin sement dosemesi ustunde yatmaqdan qol-qabirgam sancir. Allahi sevirsense, meni qapidan qaytarma...
Mehellede qonsular Selteneti xeyirxah, ismetli, helim bir qadin kimi taniyirdi. Heyetin yarisi ona mexsus olsa da, asagi mertebedeki iki goz otagi hec vaxt ozununku bilmezdi. Rayondan instituta oxumaga gelen qohum usaqlari illerle orda mesken salar, neinki pul vermez, ustelik arvadin yorgan-doseyini de islederdiler.
Seltenetin yasi ellini haqlamisdi. Bircekleri yavas-yavas agarirdi. Girdesifet, dolubedenli bu qadinin qalin, catma qaslari, uzun, xurmayi horukleri ve iri dosleri vardi. Xirda, qonur gozlerinin ifadesinde hele de gencliyin elametleri sezilirdi. Etli ag buxaginda mexmer parcasi kimi bir xal qaralirdi.
Cavan yaslarindan dul qalan Seltenet merhum kisisinin xatiresini eziz tutaraq daha ere getmemis, butun mehrini, mehebbetini