e eyleshmish Yegane qanrilib ciyninin ustunden etrafdakilara oteri nezer firlatdi. Ickiden keflenib ozunden deyen cavanlar, shadliqdan turac teki qaqqildayan xanimlar, qaradinmez sakit oturmush ahillar vardi restoranda. Kisilerden bezisinin yanindaki bezekli qadinlar arvadlari deyil, meshuqeleri idi. Aslanla gelen Yegane kimi. Bu, onlarin baxishlarindan gorunurdu, munasibetlerinden oxunurdu.
Yeganenin gozune tanish adam deymedi. Geri cevrilib uzunu Aslana tutdu, rahatliqla, lakin yorgun bir terzde gulumsundu:
- Niye danishmirsan, bir sohbet elesene, - dedi.
Aslan qirmizi sherab dolu qedehini goturub Yeganeye teref uzadaraq, yariya qeder icdi. Qadin, bu sozsuz eyhamla onun ne demek istediyini basa dusdu: "Senin sagligina!", Qelben ferehlense de, ozunu o yere qoymadi.
- Aslan can, duzunu de, menden doymusanmi?
- Bu ne sualdir?
- Xasiyyetime az-cox beledsen. Menaciq danismagi xoslayiram...
Aslan papiros yandirdi.
- Sozlu adama oxsayirsan.
- Beli! Harda olursa-olsun, ozume qarsi bir balaca soyuqluq, etinasiyliq gordumse, o deqiqe ureyim sixilir. Ele bilirem men orada artiq, lazimsiz adamam.
- Axi, bunlari neye gore deyirsen?
- Sen evveller bele deyildin.
- Nece idim?
- Istiqanli idin, deyib-gulen, zarafatcil, shen..
- Bes indi?
- Soyuqsan. Axir vaxtlar senden kelbetinsiz soz qoparmaq olmur.
Aslan papirosunu sumurdu, tustunu yana ufleyerek qimishdi.
- Sen menim ureyimi oz eline alandan sonra soze, sohbete ne ehtiyac?
- Bunu evveller deseydin, inanardim, indi yox!
- Niye?
- Ozun yaxsi bilirsen...
Aslan ireli eyilib, onun balaca ag elini ovcuna alaraq konulsuz sixdi.
- Biz bura giley-guzar elemeye gelmemisik, Yegane.
- Bes ne ucun gelmisik?
- Vaxtimizi xosh kecirmeye, eylenmeye, musiqiye qulaq asmaga.
O, Yeganenin elini buraxib ozunu dogrultdu.
- Gordun? Yene men deyendir. "Eylenmeye.. Vaxtimizi xosh kecirmeye..". Birinci gunler sen tamam ayri cur danisirdin. Menimle gorushmeyi, yanasi oturub gozlerime baxmagi, isti