nefesimi duymagi her sheyden ustun, her sheyden qiymetli sanirdin. Eh!.. Dogrudan, heyatin qeribe qanunlari varmish! Hec ne oz halinda qalmir. Cicek kimi saralir, solur, etrini itirir, axirda ayaqlar altina tullanir.
- Duzu, basa duse bilmirem, sene ne olub? Cicek kimi saralib-solan, ayaq altina tullanan nedir, kimdir?
- Men Yegane!.. Axmaqliq ozumdedir!
Bu vaxt oynaq, shen bir musiqi calindi. Eyninde ilan derisine oxsar qara xalli, zerli parcadan topuqlarina qeder dar paltari olan, ag sinesi doshlerinedek aciq, nazikbeden, cavan bir xanim orkestre mexsus kicik sehnede gorundu: adamlarin arasinda oz meshuqunu axtarirmish teki uzun qashlarini oynadib, surmeli gozleri ile yuxaridan-asagi restorandakilari nezerden kecirdi. Sonra sifetine memnun bir ifade vererek musiqinin ahengine qosulub, melahetli sesle oxumaga basladi:

.Boynuna qol salaram, ay oglan
.Men qadani alaram, ay oglan.
.Anam qoysa, sabahdan kocerem,
.Gelib sizde qalaram, ay oglan.

Aslan, mugenninin sherqisinden mest olmush kimi, hacandan-hacana xeyaldan ayrilib dillenddi:
- Gotur, icek!
Badeler bir-birine deydi, cingildedi, uzaqlashdi...dodaqlara yaxinlashdi. Yegane bosh qedehini yere qoyaraq, yanaqlarini ovuclari icerisine alaraq suzgun baxishlarini qarsisindaki oglanin sifetinde gezdirdi ve shiltaq bir sesle picildadi:
- Aslan!
- Beli... Ne isteyirsen?
Yegane gozlerini qiydi, bic-bic gulumsedi ve sonra ozunu saxlaya bilmeyib, ucadan qehqehe cekdi:
- Bilmirsen?.. Bir az mene yaxin otur!
- O da bash uste! - deye Aslan ona teref eyildi.
Qadin, qara uzun kipriklerini asta-asta endirib, sherabdan mest olmush gozlerini qapadi ve shehvani, etli dodaqlarini qabaga uzadib titretdi, yene geri cekdi.
- Allah sene insaf versin, ay Aslan!.. - dedi. - Bari elimi tutmushdun, onu da tez buraxdin.
- Darixma, indi gedirik.
- Hara?
Aslan ehmalca onun ciynini tumarladi:
- Ya size, ya bize.
- Gecdir, - deye Yegane naraziliqla basini buladi.
- Niye? Evde sudemer ushaq qoyub