pencereye dirseklenerek Bakinin ishiqlarina baxdi.
Xezerin koksunden siyrilib gelen shor su qoxulu serin yel onun yaxasindan iceri dolaraq, mehrem bir el kimi nevazishle yuxaridan-asagi sinesini oxsadi. Ele bu zaman arxadan kimse ehtiyatla yaxinlashdi. Yeganenin gozlerini tutdu. Qadin, hec de halini pozmadan:
- Aslan? Geldinmi? - deye dillendi. Cavab veren olmadi. Bu defe o, titrek, hem de heyecanli sesle xeber aldi:
- Kimsen?
Yene cavab gelmedi.
Yegane barmaqlarinin ucunu gozlerini qapayan adamin ellerinde gezdirib onu tanimaga calishdi. Ve qefilden:
- Zakir?! - deye diksinerek, cilgin bir hereketle geri cekilib qarsisinda gulumseyen hundurboylu, enlikurekli oglana baxdi. - Sen burada ne gezirsen?!
- Ele restorandan tek cixdigini gorub arxanca geldim. Meni neden tanidin?
Yegane ezgin veziyyetde boynunu yana eyib, qorxurmush kimi, astadan picildadi:
- Barmagindaki uzukden.
Bayaqdan qiraqda dayanmish Aslan onlarin her bir hereketini izledikce, hirsinden dodaqlarini ceyneyirdi.
Zakir Yeganeni qarsi sekiye kecirdi; dongeni burulub, asagi endiler.
- Gelenden sonra telefonla zeng vursaydin, xencerinin qashi duserdi.
Oglan gunahkar gorkem aldi:
- Bosh zeng vurmaqdan ne cixar?..
Sabir baginin qabagindan otende, Yegane saatina baxib, yavasidi.
- Telesen yerin yoxdur?
- Xeyr.
- Eylesek burada bes-on deqiqe. Teatrin vaxtina da hele xeyli var...
- Ne deyirem ki.
Elden-ayaqdan uzaq, sakit bir yerde oturdular. Yegane ne dusunduse, cantasini acdi, bir deste pul cixarib Zakire uzatdi.
- Al, ureyini qisma.
Oglan, heyali qiz kimi ezilib-buzuldu:
- Sen meni utandirirsan...
- Gotur! Yene lazimin olsa, menden cekinme. - Yegane, etir qoxuyan qirmizi yuzlukleri qatlayib Zakirin pencek cibine basdi. - Ancaq bu, basdan deyirem, borc vermirem. Qaytarmaq barede fikirlessen, inciyerem! Esitdin?
- Vallah, bilmirem bu ne xecaletdir...
- Xecaletli dusmenin olsun. Sene kederlenmek yarasmir.
Sonra sohbet Ekrem barede getdi:
- O defe