Yegane Zakirin soz xesisliyinden razi qalmadi:
- Ele bu! Bes sonra?
Oglan elave etdi:
- Sen erinden ayrilan gunu menim olacaqsan!
Ekremin telefon danisigindan ehvalatin ne yerde oldugunu Feride texmin etcek, tez cixib getmisdi. Ayri yol tapmamisdi. Yubansaydi, cetin veziyyetde qalacaqdi. Ekrem, adini ilk defe esitdiyi doktor Aslanin baresinde ondan yeqin ki, sorusacaqdi. Feride ise basqasinin aile isine qarismaq, dibine xilt yigilmis suyu bulandirmaq istemirdi.
O gun Ekrem klubda sahmat derneyinin novbeti mesgelesini aparmali idi. Ancaq evden cixmaq hevesinde deyildi. Beyninde dolasiq dusmus kelef kimi, uc fikir bir-birine qarismisdi: "Goresen, Yeganeye ne olub?! Axi, doktor Aslan kimdir?! Feride qefilden niye getdi?! ".
Teskinlik ucun ozu bu suallara cavab arayirdi: " Yegane boyludur. Belke de dunen geceki yuxusuzluqdan, esebilikden sonra hali xarablasib, hekime gedib...".
Meni, sesimden ozge adama - doktor Aslan deyilen birisine oxsadiblar. Burada ne var ki?! Qisqanmaq neycun? Bir de axi...teatrda meni tanimirlar, Yeganenin eri olduguma inanmaya da bilerler...".
"Cox guman men iceri otaqda telefonla danisanda Ferideni cagiriblar. Yoxsa, ele xebersiz getmezdi...".
Ekrem, celiyini qar basmis pillekenin surahisine doyecleye-doyecleye asagi enende, bir daha Yeganeni xatirladi. Nigaranciligi artdi. Dayanib, fikrinde nese gotur-qoy eledi ve yene eve qayitdi.
Tualet stolunun siyirmesinin birinden balaca karandas, digerinden dord qatlanmis kagiz tapdi. Is yerinin telefon nomresini yazdi ki, Yegane gelen kimi zeng calsin. Kagizi aparib aynabendde goz qabagina - radioqebuledicinin ustune qoydu.
Qapidan cixmaga hazirlasanda kucedeki xendek yadina dusdu. Qar yagmisdi, ora surusken olacaqdi. Komeksiz kece bilmeyecekdi. Pencereni acib, asagidan qonsunun oglunu sesledi:
- Beli, Ekrem emi! - deye usaq heyete atildi. - Ne buyurursunuz?
- Qeseng bala, gedek meni klubun tinine qeder otur, qayit. Yaxsimi?
- Bu deqiqe!
- Ay berekallah! Varam bele