le dostluga! Yolda sene entiqe seyler danisacagam...
Usagin eve cumdugu ile, geyinib bayira sicradigi bir oldu.
- Men hazir, emi! - deye o, kohne paltosunun yaxasini duymeleye-duymeleye aynabende girende, qapidan iceri dolan yel, perdeleri esdirdi, radioqebuledicinin ustundeki kagizi yere saldi.
- Gedekmi?
- Gedek!
Oglan tukleri tokulmus papaginin qulaqlarini endirib, Ekremin bileyinden yapisdi.
Telefon cingildedi.
- Dayan, gorum kimdir?
- Ey!.. Qoymazlar ki! - deye usaq yubandiqlari ucun gileylendi.
Danisan klubun mudiri idi:
"- Zehmet cekib gelmeyin, kuceler suruskendir... Mesgeleni texire saldiq...".
Ekrem aynabende qayitdi.
- Gedesi olmadiq, dostum...
Oglan kederlendi. Baxislarindan naraziliq yagdi; konulsuz halda papaginin qulaqlarini qaldirdi. Ellerini cibine qoyub divara soykendi. Birden gozu bayaq yere dusen kagiza satasdi. Eyilib goturdu.
- Ekrem emi...
- Ne var, bala?
- Bu seninkidir?
- Oglum, gormurem axi, o nedir?
Usaq, benovseyi murekkeble yazilmis kagizi nezerden kecirdi.
- Mektubdur, - dedi. - Ancaq....burada bir telefon nomresi de var...
Ekremin canindan urperti, beyninden gizilti kecdi. Gicgahlari sancdi.
- Mek-tub-dur?!. Kimdendir?!
Oglan, vereqin o biri uzunu cevirib, asagisindaki imzaya baxdi.
- Aslandan.
- Nece? As-lan-dan?!
Hipnoz edilmis kimi, elini qabaga uzadib, sakitce bir ayaq-bir ayaq irelileyen Ekrem, stolun tinine toxundugunun ferqine varmadan,oz-ozu ile danismaga basladi:
- Aydindir... Demek, meni bu evde onunla nahaqdan sehv salmirlar...
"Doktor Aslan, sizsiniz? Sesinizden tanimadim...".
"Xeyr. Men Aslan deyilem!...".
"Sorusmaq ayib olmasin, bes siz Yeganenin neyisiniz?..".
"Yoldasiyam... Eri...".
"Nece yeni eri?!".
Telefon sohbeti Ekremin qulaqlarinda tekrarlandi.
- Yaxin gel, oglum. Oxu gorek, Aslan emi ne yazir...
Usaq pencere onune kecdi. Muellimin qarsisinda dersini soyleyen ekser sagirdlere mexsus yekseneq bir teleffuzle mektubu ucadan oxudu
Yegane!