r gun nifretle xatirlayiram! Tanimadigim bir shexsin yaninda omrum boyu meni gunahkar eledin. Erini gorseydim, erkle ona deyerdim, uzaqlas qadinindan, o senin namusunu tapdalamisdir. Leyaqetsizdir! Sen orada odun-alovun icinde vurusarken, Yegane burada qucaqdan-qucaga atilmisdir. O, tekce sehnede deyil, heyatda da rola girmisdir. Aldanma onun zahiri gozelliyine! Sen her kimsense, me'nen elesinden qat-qat yuksekde durursan!.. Yegane, sen hegemonluq iddiasi ile yashasan da, eslen qadinliq adina qara lekesen!
Bu qeder! Seni gormeyi hec vaxt arzulamayan Aslan".

Oglan mektubu sona yetircek, maragini gizlede bilmedi.
- Bu hansi Yeganedir? - deye ifrat sadelovhlukle xeber aldi. Ekrem ureyini tutdu, basini qapinin hashiyesine diredi.
- Sen tanimazsan, bala.. Basqasidir... Onun da eri menim kimi iki gozden kordur...
Usaq ani olaraq susdu ve birden yadina ne dusduse, yene dillendi:
- Sen davada olanda, bu Yegane xalanin da yanina bir hekim gelirdi. Adi Aslan idi... Nenem deyirdi: heyf o oglandan bu nanecib ucun!.. Nanecib nedir, emi?
Ekrem oglanin axirinci sozlerini esitmedi.

Evlerine catmaga iki kuce qalmis Yegane Zakirle xudahafizlesdi:
- Helelik!.. - dedi. - Ancaq ayrilmadi. Etrafi xelvet gorub, yanagini onun dodaqlarina surtdu. - Bu gun sen menim yaman xosuma geldin.
- Ne bareden?
- Ele her bareden. Yaxsiliga dogru cox deyismisen. Agillanmisan.
- Sen de evvelki Yegane deyilsen.
- Ola biler... - Qadin yuxuda sayiqlayirmis kimi gozlerini yumub picildadi. - Onu da yadindan cixarma ki, men erimden qabaq seni sevmisem. O vaxt meni atib, basqalarini tutdun... Insafsiz!.. Ele niye eledin?..
Qarsi sekiden adam kecirdi. Zakir cevrildi, uzunu divara tutdu.
- Yaxsi, get dincel, quzum... Gecdir.
- Sag ol. - Yegane bir addim dala cekildi. Dodaqlarini qabaga uzadib, havani opdu. - Gecen xeyre qalsin. Sabah zengleserik...
- Mutleq!
Zakir geri qayitdi; ozunden memnun halda, astadan fishtiriq cala-cala uzaqlasdi.

Yegane eve girende Ekremi