paltarini soyunmadan carpayida uzanmis gordu. Isigi da sondurmemisdi. Dolabcanin ustundeki kulqabi papiros kotukleri ile dolmusdu. Qapi arali qaldigindan otaq soyumusdu.
Qadin deyindi:
- Bu ne cur yatmaqdir, bilmirem!
- ...
O, cantasini aciqla divana tulladi, paltosunu cixarib shkafdan asdi; yayligini acdi, stulun basina atdi.
- Men, ele bil, bu evin qulluqcusuyam!.. Sil, supur, seliqe-sahmana sal... Isden yorgun gelende de bir dincliyin olmasin!.. Xaraba buzxanaya donub!..
Ekrem oyaq idi, esidirdi. Nefesinden sherab qoxumasin deye, Yegane, cantasinda gezdirdiyi "sen-sen"den bir-ikisini goturub dilinin altina qoydu. Sonra aynanin qabaginda firlanaraq ozune baxdi. Yanaqlari azaciq portmusdu. Gozleri qizarmisdi. Amma cox teravetli gorunurdu. Zakirin sozunde heqiqet vardi. Dogrudan da qesenglesmisdi.
Carpayi cirildadi. Ekrem o biri boyru uste cevrildi. Qadin geri qanrildi. Ikrahla erini suzdu:
- Bayaqdan niye dinmirsen?! Men das-divarla danisiram?!.
Carpayi cirildadi. Ekrem o biri boyru uste cevrildi. Qadin geri qanrildi. Ikrahla erini suzdu:
- Bayaqdan niye danismirsan?! Men das-divarla danisiram?!.
- Dinceyin, ne deyim?
Yegane, Ekremin sesindeki qezebi, kini apaskar hiss eledi. "Yene buna ne olub?" - dusundu.
- Bes, adamdan sorusmazlar ki, teatrda isin erteden qurtarib, indi saat ondur... Haradasan? Olmusdun-qalmisdin... - deye qadin onu qabaqlamaga calisdi.
Ekrem bozardi:
- Sus! Leyaqetsiz! Bir seyi ki, bilirem, niye sorusum?!
- Ne?

...Yarimciq qalan sohbet seherisi tamamlandi. Hem de qadinin basqa bir hiylesinin ustu acildi.
Ekrem subh erken durub aynabendde oturmusdu. Bulbulun sherqisine qulaq asirdi. Qabaginda, bogma stekanda cay vardi.
Yegane ise yatagindan gec qalxdi. Hec geyinmemisden patefonu ishe salib, xosladigi qaraci mahnisini oxutdurdu.
Ekrem zahiren ozunu laqeyd gosterirdi, eslinde cox dalgin idi. Aslanin mektubu, hele dunene qeder butun gunahlarina goz yumaraq, mehebbetini ureyinden sile bilmediyi Yeganeni