qebrine ki, senin uzunu gormediyim ucun, kor olduguma bu gun pesman deyilem!
O, camadanini qaldirdi, tepiyinin zerbi ile qapini acib pillekenleri endi...

* * * *

Baharin iliq nefesi qisin qarini eritdi... Feridenin qaygisi Ekremin kederini dagidan kimi.
Ikinci ay idi Seltenet qizi evine kocmusdu; daha kohne heyetlerinin qapisini acmirdi.
Yegane: "- Butun islerin fitne-fesadi sensen! Axir ki, dilin dinc durmadi, meni seytanladin! - deye arvada hede-qorxu gelmisdi. - Eybi yoxdur, gorersen, bu xebercilik sene neceye oturacaq!..".
Seltenet haqsiz ittihamdan yanib-yixilmisdi. Heyatinda belke de ilk defe sakit tebietinin xilafina sesini ucaldaraq cimxirmis, ona yeddi qatindan kecen cavab qaytarmisdi:
"- Yalansa, Allah qenimin olsun! Men o fikre dusseydim, erin sene coxdan arxa cevirmisdi. Ancaq sehv elemisem. Gerek vaxtinda susmayaydim. Heyf o gunlere ki, Ekrem seninle kecirdi".
Seltenetin sert sifetini goren, ondan bu teneli sozleri esiden Yegane sarsilmisdi.
"- Nece?! Indi sen de menim uzume durursan?! He?!.. Yaxsiliqlarimin evezini qaytarirsan?! ".
"- Basina deysin mene elediyin yaxsiliqlar! - deye arvad lap hovseleden cixmisdi. - Onu bil ki, men acindan olerem, senin kimi murvetsize mohtac olmaram".
Seltenet ozunu hormetden salmaq istememisdi; aynabendin qapisini cirpib pillekenleri enende, meseleden xeber tutan ve onsuz da Yeganenin elinden coxdan yigmis hemxana qadinlardan ikisi yuxari hucum cekmeye hazirlasmisdi. Lakin Seltenet qoymamisdi.
Bir axsam o, nevesini gezdirmeye cixanda yolustu Ekreme deydi: ana-bala teki qarsi-qarsiya eylesib, xeyli derdlesdiler.
- O ev Mekke, Medine ola, men yene ora uz cevirmerem! - deye arvad urek yangisi ile gileylendi. - Yeganeden onsuz da sidqim coxdan siyrilmisdi. Sen gedenden sonra o melunun sifetini her gorende qeyzlenirdim. Gec de olsa, agilli hereket eledin.
Musahibini dinledikce kohne hadiseler bir-bir Ekremin beyninde tezelendi:
- Bilirem...sen de, Feride de cox sirri menden