t qalxib, nevesinin elinden yapisdi.
Gemi korfeze yan alirdi. Feride Ekremin qolundan tutdu:
- Telesmeyek, qoy camaat dussun, biz lap axirda cixariq, - deye cocugu ehtiyatli olmaga cagiran bir ana nevazisi ile Ekreme esitdirdi.

...Saat onu kecmisdi. Deniz korpusunun taxta pillelerini encek, Feride hamiliga muracietle sorusdu:
- Eve telesmirsiniz?
- Men yox! - deye birinci Shahin dillendi.
Ekrem guldu:
- Onda, men de yox. - Sonra Ferideye sari dondu. - Belke, ananiz gedib dincelmek isteyir?
Seltenet Shahini qucaqladi:
- Evin kisisi gezmek isteyenden sonra, men nekareyem, - dedi ve usagin yanagindan operek xeber aldi. - Nogul balam, yuxun yoxdu ki?
Shahin basini silkeledi.

...Axsamdan kecmis geri donduler. Ekremi kuce qapilarina kimi oturduler.
- Duzu, men oz minnetdarligimi bildirmeye soz tapmiram, - deye o, ayrilanda done-done raziliq etdi. - Geceniz xeyre qalsin...
Ekrem Seltenetin, Shahinin, axirda da Feridenin elini sixdi.
- Xeyre qarsi! Darixmayin...
Getdiler.
O, yene yalqizdi, evvelki tenhaliq berpa oldu. Ancaq bu defe Ekremin qelbine rahatliq ve teselliverici xos duygular axdi. "Xeyre qarsi! Darixmayin...". Bu kelmeler Feridenin dilinden qopmusdu...

* * * *

Urek, insan aleminin hokmdari deyilmi?! Onun qesdine durmaq, serencamindan qacmaq cetindir. Bunu Ekrem de bacarmadi...
Son gunlerini o, Feridesiz, Feride ile kecirirdi. Lakin bu qiyabi varligin uzuntusu eyani yoxlugun teessufunden agir idi. Onsuz da sirrini punhan saxlaya bilmeyecekdi, gec-tez her sey acilacaqdi.
Bir yol yene dordlukde gezisirdiler. Shahinin shiltaqliq elediyini goren Seltenet qizina dedi:
- Yeqin usaq acib. Evden cixanda hec ne yemedi. Bir az telessek yaxsidir.
Feridenin evezine Ekrem dillendi:
- Xala, eziyyet olmazsa, onu siz aparin. Yarim saata biz de qayidiriq.
- Cox yubanmayin, basiniza donum. Anasi gelmeyince bu saqqali agarmisi yatirmaq musibetdir...
Qari nevesini "pisim-pisimle" dile tutub, tramvay dayanacagina yoneldi.