Bulvarin das hasari ustde, arxasi denize teref oturmus Feride mat-meettel, Ekreme baxdi. Onun genis alnina tokulen cal saclarini, xirda, goy lekelerle ortulmus meyus sifetini, capiq qasini, qara cesmeyi altda tez-tez kirpik calan, gilesi puc gozlerini, sanki bu deqiqe danismaga hazirlasan qalin dodaqlarini lap yaxindan, diqqetle suzdu. Coxdan tanidigi bu insana qarsi qelbinde olan hormet, merhemet bir anliga gizli mehebbete cevrildi. Feridenin qarsisinda dayanmis Ekrem papirosunu sumurerek fikirlesir, belke de deyeceyi sozleri olcub-bicirdi.
- Kecen defe men sizinle deniz havasinda gezenden sonra ele mohkem yatdim ki... Seherisi anam oyatmasaydi, ishe gecikecekdim, - deye qadinin sesi araya coken uzun sukutu qirdi.
Ekrem papirosunu suya tulladi:
- Men eksine - o gece hec yatmadim...
- Niye?
- Ozum de bilmirem...subhun gozu acilana kimi ele hey dusundum...
- Ne barede dusunurdunuz?
Qadinin sorgusuna Ekrem qeyri-mueyyen cavab verdi:
- Sorusmayin...
Sohbet metlebin kenarinda firlanib, bununla da bitdi. Eve sari donduler.
- Siz bu axsam sozlu adama oxsayirsiniz. Ancaq....nedense ureyinizi menden gizledirsiniz.
- Dogrudur, Feride. Sizi yubandirmaqda meqsedim vardi. Fikrimi deyisdim.
- Niye?
- O qenaete geldim ki, ele....bir dost kimi qalsaq yaxsidir.
- Bes siz ne isteyirdiniz?..
Ekrem, iri bir soyudun cetiri altinda ayaq saxladi:
-Shubhesiz, her isteyin de bir olcusu, hududu olmalidir. O heddi kecmeye menim cesaretim catmadi.
Feride qolundan tutub, onu yaxindaki skamyaya teref cekdi:
- Eylesin.
Oturdular.
- Danisin.
Ekrem ehtiyat eledi:
- Etrafimizda adam yoxdur ki?
- Varsa da bizden uzaqdadir.
Xeyli intizardan sonra, nefesini derib, telesmeden, xususi bir mentiqle soze basladi Ekrem:
- Heyat cox murekkebdir, Feride! Yollari kele-kotur, das-keseklidir... Men, bu yasimda az berkden-bosdan cixmamisam. Istiye, soyuga dusmusem; acini-sirini dadmisam. Adamlarin yaxsisini da gormusem, pisini de. - O, dizlerine dirseklenib