dedi?!
- Bu deqiqe o da, Feride xala da size gedir.
- Onda men qacdim! - deye qiz, utandigindanmi, sevindiyindenmi kuce asagi evlerine goturulurdu.
Taksi masinlarinin hamisi sernisinli oturdu. Goydeniz mecburen fayton saxladi.
- Eybi yoxdur, minerik... Bunun da ayri lezzeti var, - deye Ekrem dal oturacaqda Feride ile yanasi, Goydenizle qarsi-qarsiya eylesdi. - Bes bizim tezegelin hani?
- O, sizden cekinib, getdi...
Faytoncu, uzunboy, qoca bir kisi idi. Basina cal papaq qoymusdu. Arxadan baxanda, uzun, sallaq biglarinin uclari ariq yanaqlarindan qiraga cixirdi. Atlar yerinden terpencek, o, mushturaraq, qamcini havada shaqqildatdi:
- Ay gozunuze donum, menim zirek terlanlarim!..
Bu ses, bu mushturuq Ekreme cox tanis geldi. Hafizesini yoxlamaq istedi:
- Dasdemir emi? Yene sensen bizi gezdiren?
Qoca diksinen kimi oldu. Celd dala qanrilib, gozlerini qiyaraq sernisinlerine zenle diqqet yetirdi:
- Paho!.. Ade, xos gorduk! Yene sizsiniz?! Pah atonnan! Omre bax, a!.. Yadindadir, davadan qayidanda da menim faytonuma minmisdiniz? Onda da bu baciynandun...
Feride guldu. Ekrem oten illere teessuflendi:
- Beli, hamisi yadimdadir...
Bu sohbetde o qeder de maraq, mena duymayan Goydenizin fikri eve tek geden Leylanin yaninda qalmisdi.
- Emican, atlari deyismisen, gorurem. Amma faytonu bilmirem... Ele o kohnesidir? - deye Feride sorusdu.
Kisi, xeste kimi zaridi:
- Qizim, atlar da deyisib, fayton da tezelenib... Kohneden qalan tekce Dasdemirdir. - Ureyini bosaltmaga eline gireve kecen qocanin derdi tezelenmisdi. - Bir ara, qizim, fayton debden dusdu, siradan cixdi. Men de basladim shoferlik oyrendim. Nece il takside isledim. Ancaq hemise ele bildim ki, omrum, gunum de o masin kimi telesiyir... Sonralar fayton tezeden debe minende, yene oz peseme qayitdim. Dedim, ay Dasdemir, asta geden yorulmaz, bu yaxsi-dirrr!
Qoca, ona nishan verilen binanin qarsisinda atlari dayandirdi.
...Fikretgilin pillekenini qalxanda Ekremle Feride, goyercin tek