ı tərpətdi. (Anasının, bacısı Nastyanın sifətindəki xoşbəxt təbəssüm otaqda xoş bir aura yaratmışdı). Bircə, mən (paxıl) Olyanın əldən çıxmağını həzm edə bilmirdim və ürəyimdə Lyoşanı, Nataşanı həm söyür, həm də onları soyuq başla düşünməyə çağırırdım: “Qızınızı kimin əlinə verirsiz, axmaqlar? Quzunu qurda tapşırırsız. Qoyun gedib model olsun, amma tərcüməçi olmasın”.
Deyəsən, dostum Olyanı model olmaq fikrindən daşındıra bildi. Sona yaxın on beş (ya on dörd) yaşlı Oleçka İstanbul, Antalyada turizm biznesi sahəsində işləmək həvəsinə düşdü. Dostum instituta qəbul məsələsini də “həll elədi”. Lyoşaya dedi ki, türk filologiyası kafedrasında işləyən Abdulla Kərimov adlı özbək dosentlə, dostdur, bir az hörmət edərik, qəbul elətdirərik.
***
- Gəl, bir az gəzişək, hava da kak-raz yaxşıdı, – dostum mühüm qələbə əldə etmiş adam kimi özündən razı halda dedi.
- Svoloç, ayağımı niyə tapdaladın? Öz də düz mazolumun üstünə. Mənə nə Olya, nə də Nastya lazım deyil.
- Bir dəyqə…
- Sadəcə anasına görə mən o söhbəti elədim. Gördüm ki, anası çox istiyir ki, qızı model olmasın, ona görə bu söhbətə başladım. Lap elə düzünü bilmək istiyirsənsə, mən heç istəməzdim o qız model olsun
- Guya mən istiyərdim? Bir də mənim elə canfəşanlıq eləməyimə baxma, – dostum “mənə Olya lazım deyil” deməyimdən rahat oldu deyə o dəqiqə minor tona keçdi. – Mən özüm də heç dəqiq bilmirəm nə istəyirəm.
- Özünü tülkülüyə qoyma. İki aylıq İstanbula göndərir qızı, – ironiya ilə dedim.
- Elə deməyimə baxma. İnan ki, hələ də dəqiq bilmirəm, mən nə istəyirəm,
- İt kimi bilirsən. Üstəlik də düz eləmirsən. Ayıbdı.
- Vallah, düz fikirləşmirsən.
- Mən fikirləşmirəm. Bununçün heç fikirləşmək lazım deyil. Day hər şey onsuz da göz qabağındadı.
- Yox, inan ki, sən dediyin kimi deyil.
Araya sükut çökdü.
- Bə niyə elə coşmuşdun? Ağzından Oleçka adı düşmürdü, – dilləndim. “Oleçka”nı da ağzımı əyə-əyə dedim.
- Arax. Arağın təsirindəniydi… Bilirəm, sən